پاییز

               پاییز  باد ها ! زود رسیدید کمی صبر کنید .. ما عزادار تن گرم  هواییم هنوز… ما خمار شب آسوده به یادیم هنوز.. خبری در راه است؟… که زمستان امسال.. نکند خشم کند؟ سر به عصیان بکشد؟ برگ ها

  پدر

   پدر مهربانی نعمتی در عالم است در دل مادر نشسته مهر مادر نام او مادر  اما مهر را  برزیگر است از برای حفظ این محصول فردی دیگر است یک مترصک از برای  پاسداری ناظر است از برای جانفشانی هم  در

ستاره بخت

                                                                                   ستاره بخت پدرم یک زمان بمن می گفت هر کسی با ستاره می آید پا به پای نگار زیبایی در جهان ، بی کرانه می آید یار هرکس نه چشم و آن ابروست پی گم گشته  با

سیل

سیل ابر در دار بلند با صورتی کبود پای سیاهش آویزان گردنش در ریسمان گریه کن ای آسمان گریه کن ای آسمان لرزه در اندامش افتاده ست نعره در دنیایش انداخته است. بنای مرگ آجری می چیند غرش سیل و

 تاسف

               تاسف مرغ دل من در قفس تنهائی بال بگشود ولی  میدانی؟ میله های قفسش سنگین بود رفت تا دل جوید، بال پر پر شده بود حسرت دیدن همزاد نگه کردن بر باد تا به اوجش ببرد، شاد هرچه فریاد

عشق

  عشق (۱) جهان            جز       عشق                   محرابی                    ندارد جهان       بی   مهر     عشق          جایی              ندارد هر آن جانی که بی عشق است مرده ست تن بی عشق از حسرت فسرده ست ز           سوز           عشق           عالم            شد                     پدیدار که     بی      سوزش      ندارد