غزلیات

 

                           ساقی مستان

الا ای ساقی مستان شریک شربت پیمانه کن ما را                                  یکی پیمانه  مهمان   کن ز  خود   بیگانه   کن   ما را

دعا ها   بر درت  بستم،  به شب ها چله بنشستم                                  یکی  پیمانه  مهمان  کن  به می  مستانه کن  ما را

به سوزان خرقه و دستار و دست افزار  پستی  را                                    به گرد شمع هستی خود   به  دل   پروانه  کن  ما را

سروری ده به نوری، داد ما بِستان از این  پَستان                                    کرامت کن دلی همدرد و در گردون دل ویرانه کن ما را

قدم در راه و ره تاریک و همراهان غریب ، عاجز                                   دل پر دردمندی هم کس و  هم خانه و کاشانه کن مارا

درِ عُزلت نشستم من ز  شوقت حجله ها   بستم                           کرم فرما در آن خلوت به عشق  خویشتن افسانه کن ما را

(اسد) بیدار شو  کین طبل  بیداریست می کوبند                             گرامی دار  فرصت را  و  از دل  خدمتی    جانانه کن   مارا

 

 

 

                      بار  خود بستند  یاران

دوست دارم باز   بینم چهره ی زیبا     نگار    خویش  را

تا بیاویزم ز دامن شکر گویم کردگار خویش را

ما    که   بار    افتاده ایم    در   کاروان      بگذاشتند

بار  خود  بستند   یاران  ،   روزگار   خویش را

خلق  را  خاطر  نگهداری  ز بیگانه  قرین حرمت  است

(دوستان  ما   بیازردند      یار     خویش را)

عافیت   خواهی نظر  بر  چهره  ی   جانان مکن

ور  کنی  به درود گو  خواب و  قرار خویش را

هرکسی  دارد در  این دنیا مرادی همچو دین

ما   هم   اما قبله  ی زیبا   نگار  خویش  را

تا بیاویزم ز دامن خوا ستم ما غلط انگاشتم

من بر آن دامن نمی خواهم  نقار خویش را

با “اسد”همساز گشتتم غافل از دنیای تزویرو تله

حالیا  عزت  نگه دار   و    وقار    خویش  را

داخل پارانتز   از سعدی

                        ساقی سیمین بر

بیا  ساقی  سیمین  بر   به  می   دیوانه کن  ما را

چنان دیوانه کن با می ز خود بیگانه کن ما را

خدایا   آشنا  با    غیر   بودم    با      تو     بیگانه

ره   میخانه بنمای  و به کف پیمانه کن ما را

من  آن  گنج  نهان  را تا  به کی  بر خود  بیاویزم

بیا این گنج خود بستان ز خود بیگانه کن ما را

ز  دست   زاهدان خسته ، به درگاه  تو  پیوسته

به حق می پرستان  خادم  میخانه کن ما را

شبی تاریک و  ره  باریک  و  بار  نخوتی سنگین

بیا  و   بار  ما    بستان کرم  مردانه کن ما  را

طواف نور شمع رحمتت را هم اجازت ده

به درمان  دل چرکین دمی پروانه کن ما را

دعاها ی “اسد ” را هم  به درگاهت   اجابت کن

به نور باده  ی رنگین به دل مستانه کن  ما را

                            فریاد رس

میر مجلس چون تویی پر کن پیاله جام را

ساعتی آرام ده این قلب نا آرام را

ساقیا دانی که مهجوریم  از عشق بتان

باده ی شوقم  بده تا ننگریم آلام را

مجلس انس است و بس هشیار و مست

اندوه   بودن  نبودن    تیره    کرد   ایام را

هر کسی  را آنچنان سهمی   بده از  ذوق  خویش

باده را    برگیرد   و  پنهان   نسازد   جام را

حرص و آز نسل آدم شد    بلای جان او

این بلا  بر باد  داد آن قصر   بی فرجام  را

دل  پر از  خون  شد   چه شد فریاد رس

 تا  مگر درمان  کند این درد بی آرام را

دوش”اسد” فریاد میزد پس بیا فریاد رس

 تا مگر پایان دهی  این نظم بی انجام را

 

قدرت عشق

با قدرتی که  گرفتی  زعقل شاید که بتوانی

آسان   کنی مشکلی از مشکلات  انسان را

با عقل   در    آمیختی      که   جان   بخری

احیا  کنی  جسدی از  نماد      انسان      را

داروی عشق هم چو  بیامیزیش به آن اکسیر

احیاگری  نه  به  احیای تن که  روح انسان را

عقل    اتفاق    غریبی  ز    وهم    هست

هر  هست   بوده  گمانی نشانه    انسان را

بسیار نیست به حقیقت چو هست در عالم

که  کودک عقل هم عناد در  فتاده  انسان را

در   این   میانه محک چیست   در   گذری

به فتح  جهان  عشق  شد   روانه   انسان را

گرت که  بینش  حق  را   تو   آرزو   داری

“اسد”شتاب کن عشق است بهانه انسان را

                             حوصله ها

پنجه زد غم به کلاف توهم حوصله ها

می روم باز کنم  تا گرهی از کنف حوصله ها

گره حوصله ها چون گل قالی  درهم

 آسمانی ریسمانی   به کنی    نتوانی

گره  کور  شده  باز کنی از  گره   حوصله ها

گر تو خواهی بگریزی، به کجا ؟ چون باشی

چه کنی  چاره کنی  رفتن   این  حوصله ها

عقل را   راه   مده منتظر    فرصت    باش

تا رهایی بدهد  عشق  تو  را از گره حوصله ها

عشقت آزاد کند  بند ز   هر  دربندی

تو رها چون” اسد”و فارغ از این حوصله ها

 

 

جوانی

جوانی   را   فدا   کردم  به یابم    همزبانی  را

نه جستم   همزبانی  را و  گم   کردم   جوانی را

دگر  پیرم  نه همدردی نه از   گشتم ره  آوردی

غریب  از  همرهان  مانده ، که جوید   کاروانی  را

بهاری  بود  و شب  هایی   بیاد   آشنای   دل

به   خواب غفلتم سر  زد  شبیخونی  جوانی   را

پرید آن غفلت از هستی و آن خواب خوش مستی

شرنگ  آلوده  کرد  این کام و    ایام    جوانی   را

در  این  دنیای  وهم انگیز    الا  ای  آشنای دل

چه می شد؟ گر که میشد تا به یابم  همزبانی  را

“اسد”از همزبانی دم نزن گر میتوانی وارهان خود را

اگر بیدل  شدی  شاید که  یابی  هم جوانی    را

 

 

خیال

گفتم کجا به این شتاب، ای دل  کجا روی ؟

آهسته تر برو   دریاب، همره  افتاده  پای   را

گفتا که در قفای خیالم و اندر  ورای عشق

 تو پیر ورافتاده را  چه   به   پرسی?   ورای را

گفتم   که پیرم اگر،   هست    در     برم

دُردانه    گوهری   از  عشق    اندر  سرای را

گفتم خیال دست یافتنی بی ورای عشق

وهم     است،  عابر     بی      رهنمای   را

وهم   هم ، خیال     به نوعیست ،  لیک

بی لذت   است   هر   نفس  افتاده  پای  را

سوزنده سراب کویریست در کرانه ی افق

ویرانه   ایست،   جویندگان   گنج   هوای  را

عشق هم همه چشم است و گوش نیست

پندی نده که    نشنود   عاشق شوریده رای  را

عشق هم قمار دل و دلدار دلبر است

دل در کف است    عاشق بخت آزمای را

 

منتظر

یار   پیداست  کمر  بسته به  رسوایی ما

ما   به  دنبال  دل  و خلق   تماشایی    ما

مست می گشته و از شور شراب افتادیم

بعد از این  تا که زند کوس  به رسوایی    ما

او ز ما  غافل و ما طالب او   در همه حال

سیل  هجران  به  کَنَد  دارِ     توانایی     ما

دی  سحر  یار به  ما  وعده  دیدار  بداد

ترسم از بخت سیه روز نگردد شب تنهایی ما

منتظر  تا   به  سحر  در  پی دیدار  اما

گر  نیاید  چه شود؟   حسرت   بینایی    ما

لب  دریای  فنا      متظران    می مانند

همگی چشم به ره تاکه رسد زورق دانایی ما

“اسد”از نوحه ی جغدان فنا ایمن باش

آنکه    آورده    برد    روز   غم     افزایی    ما

رحمت   کنی گدا

جور  و   ستم کشیدم   در     راه     تو    نگارا

گر تو    از   آن خبیری،    طاقت نماند   ما    را

باری  به چشم رحمان در حال  ما   نظر   کن

کز حشمتت نه   کاهد رحمت   کنی  گدا   را

من  بی تو   ندگانی  بر خود    نمی پسندم

آسایشی نباشد   بی دوست    این  بقا   را

باز   آ  و  جان شیرین  از  من  ستان  دلا را

جان است تحفه ای خوش درویش بینوا را

عمری به سخت کوشی رفتست و  نیک نامی

پس هرچه    پیشم آید  گردن نهم قضا  را

یارب مباد  روزی   افتم به تیره روزی

باری    کرامتی  کن  مسکین  بینوا   را

آماده جان سپارد  هر دم “اسد” بگوید

یارب امید دیگر باقی  نمانده   ما  را

 

 

شمع و پروانه

سنگ بی مهری دلدار چنان خورد به دل

که  کسی نشکند  اینگونه  خم   می ها    را

خون      دل ریخت   چنان   با    نگهش

که نریزند چنین خون می از خم ها را

کسی    از  شمع  نپرسید  چرا  ؟

این  چنین سوخته پروانه  بی پروا روا

کسی      از    آه   دل   پروانه

باخبر نیست چه کرد حال دل شیدا را

آه    دل       بود       و  پریشانی  شمع

عمر  او هم نرسد تا  به  سحر،  تا  ببرد سودا  را

این   چنین است “اسد ”   رسم        وفا

که بسوزد  و  بسازد  تو  یکی  شیدا  را

 

 

تو         نقاب      بر    فکن

غزل     نگاه    چشمان   به     فریفت   دین    ،    نگارا

به    دو   دیده   سِحر   کردی   دل   عالمی   خدا   را

مژه ی سیاهت ای  جان   ، دل    ما کشید   در خون

نزن   این   چنین   به   تیغت،  مکش اینقدر   خدا  را

دل عالمی بسوزی ،   چو   رخت     چنین     فروزی

( تو  از این  چه  سود  داری  که  نمی کنی  مدارا)

من  از   آن به   شرمساری شده ام   اسیر عشقت

که دری    گشوده   گردد،   بنوازد   این    گدا   را

پدرم  همیشه می گفت ، به   امید   آن   دمم من

که نسیم صبحگاهی به پیام  آشنایان بنوازد آشنا را

تو   نقاب  بر    فکن  هم   بنمای   رخ ،  خدا  را

( که   دعای  صبحگاهی  اثری  کند  شما     را  )

شده  است اسیر عشقت به  نواز    این   گدا را

به امید آنکه شاید در خانه را گشایی به”اسد”کنی  مدارا

داخل پارانتز از حافظ

به یاد   روانشاد    پدرم و خواندن اشعار حافظ   و   به بیاد    روی لیلی

 

یاد باد   آنکه

یاد   باد   آنکه   به    روی تو    نظر    بود   مرا

صبح    و شب بر سر کوی  تو    گذر   بود مرا

یاد  باد  آنکه       گرم     قدرت    گفتار   نبود

ولی   از  حال   تو   هر    روز    خبر  بود مرا

یاد  باد     آنکه   به محراب    کمان   ابرویت

سجده  ی خاطر تو  شام  و  سحر  بود  مرا

یاد   باد  آنکه   تو   در   باغ   و  بهارم بودی

از  خزان   تاج گلی   زینت  سر  بود   مرا

یاد باد آنکه   گل و بلبل و  زاغت   بودم

لطفی از  سوی   شما زیر  نظر بود  مرا

خم ابروی تو با ناز  نکاهت که برابر می شد

تیر  و   پیکان  کمان  تو    هدف  بود    مرا

رفتی و  هیچ  نه  پرسید کسی  حال دلم

آنچه از  داغ  دلم بود   و شرر بود   مرا

“اسد ”  آرام  بگیر      هیچ   مگو  از   رازم

آنچه  آموختم ازهجر بسی  رنج و ضرر بود  مرا

 

 

یادم آید

یادم   آید که  به   بوی تو   هوس   بود   مرا

بوی جان پرور  تو  روح  و نفس بود مرا

یادم  آید  که تو  هم   باغ و بهارم   بودی

می شکفتم ز  دل و اینهمه بس بود   مرا

یادم  آید سر سودازده در  کوی تو می گشت مدام

دل وامانده   غزل گوی قفس بود مرا

یادم آید که فرو رفته به دریای خیالت بودم

غرق می گشتم و در سینه نفس بود مرا

آرزو ها به دل و حسرت  دیدار و وصال

فکر هایی  همه چون دود  هوس بود  مرا

کاش آن برق نگاهت  قبسی بیش نبود

شعله برق نگاهت     که هوس  بود مرا

درسکوت  دل من رعد شدی برق زدی

عشق تو در دلم  افتاد   و هوس بود مرا

اگر عاشق شدم از  شوق هوس بود” اسد”

شوق اول در ِعشقست  و قفس بود مرا

 

 

جان به لب آمد

جان به لب آمد خدا را   پس کجایی  ای     رفیق

در پی جانان  فتادن هم   ترا  کی   شد   نصیب

بوسه ا ز جانان طلب کردن گناه دیگر است

بوسه ی جانان به لب می آورد  جان، ای حبیب

تا    که شهدی  بر  ربایی  از  لبش  با  بوسه ای

زهر   تنهایی  نشاند  هم  ترا  مسکین    غریب

تلخ کامی های ایامی که در هجرش چشیدی نیش بود

زهر   تنهایی  ندارد    مرحمی در    هر       طبیب

سوختم    چون شمع    و  در  دل آتشی افروختم

شعله   ی آتش به جان را میکشم حسرت نصیب

آتش دل شعله  ی نورست ” اسد”   تابنده ای

گو  بتابی هر زمان همچون  چراغی  بی رقیب

 

 

 

امشب

یاد    تو  چو شد     وارد      کاشانه ام  امشب

جشنی بگرفتم که شه است خانه ام امشب

یاد از من دلسوخته ،ای جان  بنمودی

تا  پاک  بسوزد  پر    پروانه ام  امشب

یاد    از می  و از جام و   لبت   شد

مست از دو جهان گشته و دیوانه ام  امشب

اندوه     تو شد در    دل مسکین  و غمینم

گنج    غمت     آمد  دل ویرانه ام    امشب

می   خورده و با  یاد تو  دیوانه و  مستم

فریاد که مست از می و پیمانه ام امشب

ایکاش که بینم  رخ زیبا   و بمیرم

یادت  همه از شوق  رفیقانه ام امشب

ترسم نرسی این” اسد”ت بی تو بمیرد

داغت به  دل و ایندل دیوانه ام امشب

 

مرداب

چوب در گل نکن و  ماه مپوشان در آب

می فریبد گل نی ،  می خرامد در  آب

می تراود مهتاب، می شکیبد مرداب

تازه از راه رسیدست چراغ شب تاب

ناله   در    نای   نی  ای  افتاد ست

می رسد زمزمه  باد سحر در  مرداب

تور ماهی، تله و دام و تفنگ و قایق

خواب را برده  و آشفته به چشم مرداب

می چکد خون دل مرغ سحر در پس آه

غصه ها بر من و مهتاب و سحر  با مرداب

غرق آرامش مرداب و هوای تازه

ناگهان آ تش تیری که برافزود  خبر در مرداب

در  بلم  صید  به خون خفته و با درد  آلود

جرمش این بود شبی با  گذر از این مرداب

در گذرگاه زمان چون گذری از مرداب

تیرغفلت نخوری تا  گذر از این مرداب

ماه  هم غرق و زمان غرق در این  هنگامه

بشنوی شیون مرغان  وگذر  از   مرداب

 

عالم هستی

سازنده          چو        این         چرخ                    بیاراست

نشنید   کس     از       سوختگان      یک      سخن    راست

هر جا گذری اشک یتیمی  که هویداست

هر    سو   نگری     سوی    امیدی    که     در      آنجاست

ماییم    و   جهانی  که   نه بیم است   و     نه   امید

ماییم   و خدایی که  نه    زیر   است  و  نه  بالاست

گر خوب بیندیشی  از آن جوهر خلقت

او را نتوان گفت  که زشت است و نه زیباست

در  عالم هستی  که  نه   امروز  نه  فرداست

نه  تیرگی   حاکم   شده   نه  نور   هویداست

این عالم  از اول که همان بوده و  برجاست

نازم صنمی را  که هم   اینجاست  هم آنجاست

بر حیرتم افزود”  اسد ” اینهمه از     نام و نشانی

کین   آدم نا  چیز      بر  آن  صاحب   دنیاست

 

آنچه نگاه کردن

ماه رخت چو دیده ام کار من آه کردن است

روز    و  شبم  سیه   شده،  آن چه   نگاه    کردن است

چون خبرت   رسید ،  شد   بی تو    جهان   سیه   مرا

( حاشیه   رفتنم   دگر،   نامه   سیاه   کردن   است  )

پیش    تو    نیستم    ولی    عکس   تو  پیش  رو  نهم

(این   هم از آب و آینه خواهش ماه کردن است)

تا        تو   نگاه   میکنی  دلبر  نازنین       من

لطف  بهار  و  بوستان  در تو  نگاه   کردن  است

( از غم خود به پرس کو  با دل  ما چه می کند؟)

این هم  اگر چه شکوه  ای از ره ناز کردن است

دلم گرفت از این فضا   رسیده ام به این رضا

(  بی   تو   نفس     کشیدنم    عمر     تباه   کردن       است)

عکس تو پیش چشم من آینه پیش  چشم   تو

می رود  و نمی رود  ، آن چه   نگاه    کردن است

جان به کف است “اسد”بیا نمی شود به این رضا

می روی و نه می رود  جان که تباه کردن است

داخل پارانتز  ازشهریار

 

آرامگه  یار   کجاست

( ای      نسیم سحر     آرامگه    یار    کجاست

منزل   آن    مه    عاشق کش    عیار    کجاست)

گل  به سر  ریخته  شاید  که  تب   آلوده   شود

( ما      کجاییم  و  ملامت گر  بی کار  کجاست)

هر   که  آمد  به  جهان  آتش جهلش  بگداخت

در   خرابات  به   پرسید  که   هشیار  کجاست

(آنکس است اهل بشارت که اشارت داند

نکته ها هست  بسی محرم اسرار  کجاست)

گل من در  سبد  ساقی و  در    معراج است

او  ز ما گوشه گرفته ست و دل یار کجاست

باز  پرسید  ز  ” میسا”  که کجا  رفت  عزیز

او   بگوید که عزیزش  به دل   انگار  کجاست

( هر   سر موی  مرا  با تو هزاران کار است

ما  کجاییم و   ملامت گر  بی کار کجاست)

داخل پارانتز از حافظ

 

 

                                        آتش دل

نه خفته ام  ز خیالت  دلم پر از غوغاست

خمار    جام   تو   گشتم   شرابخانه   کجاست

( در اندرون من خسته دل      ندانم کیست

که من خموشم  و او  در فغان و در غوغاست)

به ساز  نوا  خواستم  به  نوایم  ز صحبت یار

دلم ز پرده برون شد    ندانم این چه خطاست

به    آتش تو بمیرم  به شوق روی تو سوزم

هزار بار بسوزم این  گنه  بدست  شماست

(از    آن     به    دیر  مغانم  عزیز  می دارند

که  آتشی  که نمیرد همیشه در دل ماست)

به   نور   باده    بر افروز     جام    ما  ساقی

که   پیشتر  نشود خاک  آنچه  در  دل ماست

“اسد ” به گریه  می گذرد  روز وشب   هشدار

چو  می  شود غم افزون هرآنچه در  دل ماست

داخل پارانتز    از    حافظ

 

بچه         یتیم

چون قوم شقایق به چمن بزم می آراست

از سوختگان، بزم می از خون دلی خواست

آن جام شقایق که پر از خون دل ماست

آه دل ما طرفه نسیمیست که   روبید و هوا خاست

آن ژاله که در کالبد سبزه ی زیباست

اشک غم آن بچه یتیمیست که  بی جاست

آن غنچه  که سر  خورده و خواب است

چو  ن  بچه یتیمیست  که خود  بیکس  وتنهاست

ابرآمد ه تا گریه کند گریه چه زیباست

هر قطره چو اشکیست که بر چشم ودل ماست

آن دیده   بگو یید “اسد” وه که  چه زیباست

هر  اشک یتیمی  چو   بدیدست به پا خاست

 

 

به   یاد       مادر

سوز سرما ی زمستان سپری  گشت  و گذشت

فصل    گل آمد    و سوسن    به چمن    باز نشست

نو بهارست  و   تو    گویی   که  خلایق   هم مست

می وزد  باد صبا برچمن نورس فروردین چست

همه کس طالب    یارند چ  ه هشیار      و چه     مست

همه جا  طالب عشقند چه در عالم بالا  و چه پست

دل    مادر   شده   خرّم   به   بهشتی   از  الست

باز    بیند    پدرم  آمده  با   شاخه گلی هم در دست

در بهشتی شده پر  گل، لاله و   سوسن هم مست

ناامیدش مکن از خواسته اش  ،آنچه که  هست

رفتنش هم سفر تازه ی او  آخر فروردینست

منتظر تا  رسد  از راه “اسد”  سفر نزدیک است

اسدا..       زاده کبیر           آخر   فروردین    ۱۳۹۶

               خواهد شکست

بغض تو گر بشکند، گویا که سقف آسمان خواهد شکست

برق شمشیرت به سوزد در زمین، جنبنده یِ خونخوارِ پست

نعره ی جانسوز تو  ویران کند، کاخِ ستم از پای بَست

عطرو بوی خاک هم در سینه ی دشت و دمن خواهد نشست

تخم همّت ومردی و آزادگی میروید و افسرده گردد خارِ پَست

شیرمردان از  برای کشتنِ دیو سیاهی،  اندر این خاکی که هست

آن زمان هم چشمه ی خورشید می زاید فراوان قهرمان

قلعه دیوانِ دین در هم شده، از بیخ و بُن خواهد شکست

آن تن رخشان خورشید   هم    برون  آید  خودش از چشمه سار

آن زمان  هم هر پلیدی محو  گشته از درون خواهد گسست

چشم دیدن

چشم دیدن از نمادی یا جمادی یا هوس یک چشم نیست

سبزه را بهر چریدن یا نگاهی از سر نقشی کشیدن دیدنی ست

عشق از آمیزش جان بهره برد و حس و درکش معنوی ست

با تنان صحبت ندارد درکی از جان با شعوری دیدنی ست

عاشق از اول طبیعت را فنا دیده، تنش هم مردنی ست

پیش او معنا ندارد زشت هم زیبا و خودش هم رفتنی ست

پیش او گفتار از من، قصه ای در هر زمان بخشوده نیست

رنگ ها معنی ندارد چشم ها هم گاهگاهی بهردیدن شستنی ست

در جهانی خالی از رنگ و ریا هم خوب و بد افسردنی ست

داستان عشق گویا محو در دنیای بودن از نگاه معنوی ست

 

 

دام تو شد نام تو

آمده ام  بی سر و   پا مست  مست

تا   بهلم  از  من و ما  هرچه  هست

دام   تو   شد   نام  تو   ای پاکدست

باید از  این دام   و از  این نام رست

نام تو   دامیست بر آن نفس پست

تا به خود آیی شده ای  پست پست

خیز  و  تو   بگریز ز خود  تند و  چست

تا  به  کف  آری  قدحی از  الست

ننگ تو  از  نام و نشان ریشه بست

رنگ گرفت این تن خاکی ز پست

آمده ام آمده ام رقص کنان از الست

می روم آخر به همانجا که ندانم چه هست

آمده ام از   وطنی   پاک  در  آنجا که هست

نی  جسد ی    آمده   از     گور   بپاخاسته ست

آمدن و رفتن من   را تو ندانی چه هست

از پس این پرده  برون  آی تو هم خودپرست

آمدن و رفتن  ما را نشده   حاصلی  ازروز قصد

من  ره میخانه  شناسم “اسد” از آنچه  هست

آمده ام  میروم آخر به کجا  مست مست

جز ره میخانه ندانم شده ام می پرست

 

رویای نازنین

گفتی شتاب رفتن من از برای اوست

او    منتظر      به     راه    تو   و     بی قرار       توست

دیدار    یار      گر چه   همه       آرزوی    توست

همواره   یار   و   همدم تو   ،   غمگسار       توست

ما هم       دلی     نهاده    و   گریان    میان    راه

گویا        فتاده       به     ره      زیر     پای     توست

خوش    می   خرامی    و     با    شوخ   چشمیت

جمعی        عزیز      منتظر           گفته های      توست

ترسم           به    خواب          نبینم        شبی          ترا

رویای   من   توئی نگهم در قفای توست

جمعی   اسیر عشوه      و    گردن   فرازیت

با     دیدگان تر      که     همه       در    فراق      توست

مسعود      را   بگو    که    به    بوسد   لب      تو   را

آن لعل لب که تحفه  آن کردگار توست

میسا        عزیز   دلم را    ببوس و    به    نیکو      بگو

این   هم   عریضه ای     از      خانمان     توست

 

امروز که در دست تو ام

من   بحث سر زلف تو       دارم به سلامت

پیوسته زنم دم زسر زلف  تو تا روز قیامت

یارب      سببی ساز   که    هجران به   سر    آید

باز      آید     و      برهاندم   از  رنج   و     ملالت

آنکس که به    انشا  و قلم     دم زند     از عشق

گو      با       تو    نداریم   سخن   رو    به سلامت

جانا جگرم سوخت       ز     هجران     که کشیدم

باز  آ       بنما    عهد     که    کردی   به    حوالت

(امروز     که در     دست      تو   ام مرحمتی کن)

فردا    که شوم     خاک چه اشک و چه ندامت

ما      ناله     نداریم    ز    شمشیر   رفیقان

این    طایفه    از  کشته ستانند       غرامت

با  یار  به گفتم “اسد”م کودک عشق است

آلوده نسازید  به بازی که کشد رنج و خجالت

داخل پارانتز از حافظ

 

 

عشق به انسانم آرزوست

با     صد هزار    جلوه           برون  آمدی   و   من

با   صد هزار      دیده         تماشایم      آرزوست

خورشید عالمی  شدی     و   مانده   زیر   ابر

آن نور پر فروغ مهر درخشانم آرزوست

عمری سبو کش میخانه گشته  و هر جا  گریختم

اکنون   پیاله   از   می      جانانم      آرزوست

یک جرعه  می  ز   دست     ساقی   دستانسرا

عمری     خمار    بودم    و     احسانم    آرزوست

حور و بهشت و سدره و طوبی و هرچه هست

یکجا      فدای عشق   به  انسانم   آرزوست

در راه عشق قدم  زن “اسد”   که راه عشق

شهری به جای مانده  از امکانم آرزوست

حوری شراب و  شاهد و  می در انتظار کیست

کو   برده   امیال مانده  و      آزادم آرزوست

 

گل سرخ

گل سرخی در   باغ  به نگهبانی   گلزار    قد افراشته است

او به امید بهاران همه ی سوزش سرما  به تنش داشته است

او به فجری روشن، به سحرگاه امیدی  هوسی داشته است

فکر نورستن ریشه ، فکر نو رستن اندیشه در او کاشته است

باغبان    دوست ندارد     که     کسی    بی   خبرش     قد     به کشد

با    قلم    کردن   پا    هم هوس     یک   هرسی    داشته است

گل سرخ    پائیز      ولی      امروز      قد       افراشته      است

هرس  ساقه و   برگش     اما  ، در دل گل اثری داشته است

با قلم کردن پاها ، گل سرخ زیبا ، بی گمان هیچ  نپنداشته است

که      ز       نو      رستن    گل   را عبث     انگاشته     است

 

گل بی خار

گشتم از ناله تهی آن مه عیار کجاست

منزل دلبر عاشق کش بیدار کجاست

مرغ   بیدار دلم حسرت خوابی       دارد

کس ندانست که این خانه خمار کجاست

شور مستی،  هوس   باده پرستی   دارم

می کجا میکده کو    دلبر    دلدار کجاست

دل به جان آمد و دلدار نشد همدم دل

آرزو بر دل و امید ولی   یار     کجاست

هر گلستان که روی    خار    گلی    را بینی

بیگمان باز شناسی گل بی خار کجاست

در  پی یار دوان بر سر هر کوی و گذر

من کجا  یار کجا  آن مه عیار    کجاست

دوش”اسد “گفت مرو   وا   مگذارم تنها

شب سیه پوش شده  پرتو دلدار  کجاست

 

 

جام شراب

من دلم در هوس یار    چه خام افتاده ست

مدتی   هست مرا    طشت    ز بام افتاد ست

مرغ دل از قفسش پر زده دنبال تو است

قفس و  نام نه  ، از  دام به  دام افتادهست

دیده  آن   خال  رخت،      در     پی صید      دانه

مرغ    زیرک  ز    پی    دانه   به   دام  افتاد ست

گه  تمنای   وصالت ،     گهی از    قصه   زلف

من     دلم    در     پی   آن تحفه     نگار   افتادست

لب میگون تو     و      آن    رخ      زیبا    صنمت

دل من در هوس    دیدن   یار     افتاد ست

آن یکی در    پی   کام است و   یکی در  پی نام

جای شکر است  مرا قرعه به جام افتادست

” اسد “دل شده  با  یاد  تو  همواره قرینست هنوز

مانده در    راه”رحیمی”  که به  خاک  افتادست

 

به مناسبت سالگرد    د ر  گذشت  پدر عزیزم   :  روانش شاد باد

 

رفیقان

دوری از خیل  رقیبان،  نارفیقان   را   ندیدن بهتر است

درد تنهایی کشیدن، دور گشتن ، دل بریدن بهتر است

کشتی ات بشکسته گر ،  بر  سور  یاران دل  مبند

تو طناب نارفیقان را نجو، گرداب طوفان بهتر است

دل   به    حرمت،  همت،  و   مردانگی دادیم  ما

تازه گی ها  بی غمی، آسوده خواهی، کج نگاهی بهتر است

مردی  و  مردانگی غیرت، شهامت، عهد  و  پیمان،  آبرو

از مد    افتاده ست   و     دزدی ، هرزه کاری   بهتر است

هر چه تخم     از     مرغ    هم  ما در سبد  می داشتیم

اینچنین پنداشتیم ، گر شود بشکسته در راه رفیقان بهتر است

حالیا   از    بهر   یک  تخم و نیازی  بیشتر   بر   نان  جو

دور    دنیا گشتن  از،  با دیگران  بالا نشستن  بهتر است

خون خود   یا   دیگران خوردن  چه سودی ای” اسد  ”

یاد   یاران     را  گرفتن، سرزدن بر پیرمردان بهتر است

 

 

مجنون عشق

مجنون عشق را به حکیمان چه حاجت است

او    را   به   دین  لیلی   و حکمش     دلالت است

ای      مدعی    که       میگذری    از        کنار           بحر

ما را که غرق  در آنیم تو دانی چه حالت است؟

ما        در جستجوی     خاک    در    کوی    او        شدیم

او    در  مقام  کشتن  ما، کین حوالت  است

جز   یاد    دوست  دم زدن آخرچه   حاجتی

جز سَر عشق  هر چه    به جویی     ظلالت است

جانا     بشوی  لوح   دلت را     ز      نقش غیر

علمی   که ره    به  حق    نگشاید       جهالت      است

حق چیست  چه  دانی”  اسد   “تو    باز  گوی

جز سّر عشق  هرچه به گویی    بطالت است

 

 

عزت غبار

گفتم نرو     ز راه عشق    که آنجا فسانه است

ره         پر      فریب       و    هدف          بی نشانه     است

خورشید عشق     زر   فشاند        و       می تراود        نور

آن راه پر فراز ونشیب  بدان جاودانه است

گرمای آتش  عشق می خلد اندر  ورای   تن

سوز درون  از اندورون دلت بی کرانه است

هر کس که رفت  در این راه میندیش بازگشت

همچون غبار به    بیابان رسد که بر او   آشیانه است

عزت    غبار    راست که در    این رمز      مرتبت

آزاده    بنده ایست    که رهش       بی کرانه است

خواهی به آزادگی رسی تو در این ره غبارشو

” اسد”عزت غبار  راست که سفر   بی بهانه است

 

 

سرو راست قامت

آن سرو  راست قامت دستی بر آسمان است

گویا   خدا  فراری از دست این و آن است

پرسد         خدا       کجایی    ؟        آزادی         یا           فراری؟

ابن البشر     به    دنبال در جستجوی نان است

گوید        خدای       هشدار      از       آدمی          که       داری

او     منتظر      بیایی،       در   فکر       امتحان         است

این   جانی            بلاخیز،                  آلوده     کرده         محفل

خود    نیز      همره گل در   راه         بی  نشان    است

چشم حسود       بر هر   سرو     قدی            که      بالاست

طاقت نیاورد دید این رسم هر زمان است

مردانگی ،      بزرگی، دانش    ،    هنر             به خواری

دریوزگی،  عبودی،   فخر     و  مرام آن است

سرو  است و  دست  بالا   بردست آسمانها

یارب به رس به دادش قدش فزون ز بام است

دانی” اسد” معما  گر باغبان   ببیند از قدسرو  چیند

چون سروی قدی کشیده، دستش برآسمان است

 

 

شبان

برگ سردم باد       پاییزی   خزانم کرده  است

راه        گم کرده        شبانم          گله ام   رم              کرده است

پوستینم     را     شغال   از     آستینم    برده       است

چوب          دستی      را        بز                      نامهربانم        خورده است

خود   اسیر   سایه ام خورشید در  من   مرده   است

سردی    تن     بی حضورت        خاطرم   افسرده   است

حس بهمن ماه وسردی ،چله ی سرما  و  برف

بی   تو طاقت    از کفم     بر    بوده       و             آزرده است

خاطراتی     از     گل   و    گلزار         و      باهم         بودنت

چون سراغش می روم آن باغ هم پژمرده است

موج    دردم      پشته های     موج    در هم             می روند

می کشاند این تنم را سوی   دریای عدم،واخورده است

درد            دارم    درد        هجران            درد    تنهایی ، چه شد

بغض غم آلود    این سان     هم   گلو                بفشرده است

گر سراغی           هم نگیری    از     دل     این        مستمند

بشنو     از   من  تا         بیایی     این    جوانت      مرده       است

 

 

شب یلدا

گفت یادت نرود شب شب یلداست

بازار          رَوی،       هلهله               غوغاست

گفتم چه تفاوت ،  شب     یلدا شب      دیگر

در      بند        خیالی،           همه         بی جاست

گفتا    نفس صبح       بخواهد      بدمد،   من      نگرانم

امشب شب تاریکی و یلداست

ما      در       پی       واپس    زدن       رنگ          تباهی

بیدار نشینیم، که این رزم معماست

ما  در پی نورستن هر تخم و هرآن گونه  گیاهیم

ما  درپی پیروزی هر سبزه که آنجاست

یادت نرود اسد  این شب یلداست

بیدار   نشینیم،     که     خود     حّل     معماست

همراهی  ما  این  شب    وهم در پی این    رزم

پیروزی نوریست       که در صبح هویداست

 

شبنم مست

من نه آنم که کنم طاعت و آیم سوی پیمان و گسست

دست    بردار   از   این خمره کش   لولی مست

من از آن دم که وضو ساخته ام با می و آن شبنم مست

ریختم  یکسره از سر   به   برون   هر چه که هست

جام می   ساغر    و ساقی    دل خوش هم لب    مست

تا         بگویم   به   تو   از سِر     قضا         آنچه که هست

کیست    معشوق     که    شد      عاشق آن کوی          الست

زیر این گنبد گردون به  چه حالی به  نشست

تا   که     در       رنگ شدی       عاریه ی      ننگت     هست

کس    ندانست که آخر سر کارش   به چه     بست

دل به هر رنگ نده    ،اول قدمت   بی رنگیست

دل به هر   رنگ که دادی به دلت ننگ نشست

“اسد” عاشق که شدی  هیچ مپرس   ازرخ مست

عشق درد است  و   دوا   جام می ازشرب الست

 

 

شرمگه

بد فهم،       ز   هشیاری  آدم    که    خدا       خواست

نه      دیدن   آن    شرمگه        آدم     و   حواست

فهم   تو     همان     شرمگه       و       حفظ           همانهاست

گر خالق او نیک نمی دید و نمی خواست

چون مرغ هوا بال و پری داده، می آراست

نه    شرمگه ش بود      هویدا،    نه    کم   و     کاست

نه     وسوسه     و حیله  ی   شیطان    که   بپا  خواست

نه    مار    و    نه سیبی   و    نه  باشرکت حواست

حوا         که  حجابش     ورقی    از    گل      عذراست

این ختم حجابست که فردوس همانجاست

هوشیاری تو از سر تو،       شرمگه ت      نیست

رو ساحل  پندار، دو راهی ز همینجاست

گر عالم علمی به  یکی قاعده   از نظم طبیعت

بین،اصل توالد   و طبیعت   ز چه برجاست

آن به یک مقصدی  از قاعده  ی نظم طبیعت

فصلی از سال بهر غریزه به توالد بر پاست

شرم بادت که  به هر لحظه ز عمرت   به خیال هوسی

کششی را که تو داری    ، نشود خواهی کاست

 

وقت سحر نزدیک است

زندگی    همهمه ی مبهمی    از    آنچه    که بود

آنچه به گذشت و نهان خاطره هاست

قدمی           مانده         که    پائیز    به          یغما     ببرد

گنج    هایی   که چه سان در    دل ماست

دلخوشی ها      و       غم            آنچه               که        بود

کام     دلها    و غم از    آنچه   که کاست

گر بر آریم شبی دست و دعائی به سجود

این    زمان   راز میان من  و   ماست

گر نخوابیم دمی، وقت سحر نزدیک است

سحر هجرتکده ی درد و غم و انده  ماست

کی صبح شود     دمد طالع شمس ازشفقی

تیرگی  بی رمق افتاده ودر منزل ماست

از فلق راه گشودیم وچنین تیره شبی

کور سویی ز سرعشق که منزلگه ماست

 

 

زلفت

خیال روی تو   جانا         همیشه   همره ماست

نسیم   زلف     سیاهت  شمیم و   عنبر       ماست

بگو            به       مدعیانی         که      منع    عشق        کنند

شرار      پرتو  حسنت   دلیل  روشن     ماست

اگر که دست به دامان نمیرسد هرگز

(گناه    بخت    پریشان و     دست کوته    ماست)

شدم    ز     گوشه   نشینان         خاک      درت

تفضلی  که دیدن رویت هماره در سر  ماست

از   آن  عزیز      کوی   خرابم    به          گمنامی

که   نور        پرتو  حسنت    همیشه     همره    ماست

غزل ز پرده برون شد “اسد”  کجا رفتی

که شور تو   شهناز و  این پرده  ر ه به نواست

ندای عشق تو   افتاد  در    دلم دیشب

ندای عشق ببین در فضای سینه پر ز صداست

داخل پارانتز از حافظ

 

 

صدای درد   درون

یک از هزار راز   جهانی    که  همیشه   در برابر   ماست

صدای درد  درون است  و  دل در آن پویاست

پر است صحبت    دنیا     و       در    سرم      غوغاست

دو    گوش  عشق    بیاور    که گنگ    بی سوداست

(در    اندرون         من   خسته         دل      ندانم      چیست

که من خموشم و    او    در   فغان    و    در غوغاست)

مرا        نبود     به صنع            تو           التفات         اگر چه         نبود

رخ  تو   در  نظر من ،    که این     چنین می خواست

زدم   به هرچه    در    و           تخته      تا             بیابم          راست

نبود   جزسر   کوی    تو   دوست  بی کم و کاست

از آن  عزیز         دیر    مغان       گشته ام    عزیر  می  دارند

که   آتش نهفته  ی عشقت   هنوز  در  دل    ماست

ندا ز عالم   بالا   بر آمد  و عشق از درون  می جست

به گوشه ای بنشیند “اسد” که آن  دل ماست

داخل پرانتز از حافظ

 

 

فلک

دل نبندی به جهان سازه ی بی بنیادست

به   جهان   در   نگری   همچو   پری   بر   بادست

گر   بدیدی    کمر    کوه    پر    از       لاله، متاب

لاله ی   کوه   و   کمر   ،خون   دل       فرهادست

بخت بد یار نشد شادی دیدار مهیا ،روزی

یارب این  مادر  گیتی   به چه  طالع زادست

گر تو دستت برسد دامن آن یار بگوی

کس ندانست در این ره به چه روز افتادست

بسته ی زلف تو  از هردو جهان آزادست

وانکه دل بر تو نبستست رهی نگشادست

من ندانستم از اول غم هجرت اینست

غم دل با که  توان کفت فلک بر بادست

رفته  عمر  از کف و  هم در گذر از پرچین

همه را   بگذر  و به گذار  هرآن    چیز که بی بنیادست

من ندارم  خبر   ی   در    گذر  از هر پرچین

به” اسد ” گو   که به خورجین خودش باز  چه ها به  نهادست

 

غم عشق

بشنو   که  مرا  جز غم عشق تو غمی نیست

بی عشق تو   بودن   ثمرش جزنفسی نیست

تنها     نه منم    شیفته ی آن   خط    و     ابرو

امروز کسی نیست که در دل مرضی نیست

هر   شب    ز    پی    هجر     تو     فریاد    زنانم

باری چه توان کرد    که   فریاد   رسی  نیست

از عمر   چه          حاصل       نگرانم      نگرانم

دنیای زبون مانده    و امداد رسی  نیست

گویند   که    هر کس غمی از عشق تو   دارد

هرکس     که غم عشق  ندارد  که کسی نیست

با   یاد   تو    آغازم  و  با  یاد    تو    سازم

بی یاد تو       آغازی   و انجام رسی نیست

دستم به طلب در  کمک ذات  وجود   است

بی داد تو    دریاب مرا     دادرسی نیست

باز آمد” اسد”مست می و باده  گلگون

درمان طلبد گو  که دگرهم نفسی نیست

 

لب

لبی که تشنه ی کام است  به مهربانی از اوست

لبی    که   در    پی  نامست       به     بی نشانی از     اوست

لبی    به  کام رساند       مرا    که    به تابد   ندای   فریادم

چو       نای      در    همه عالم به    دادخواهی از     اوست

لبی  به لب   به    نهاند      به    این    سبب           دایم

چو        پرتو         ذاتش      که         زندگانی       از        اوست

لبی        به غنچه   گشاید     چو      از     دهان        شیرینش

که شهد و  شکّر  بی حد  نشان  مژدگانی از  اوست

علاج    درد    دل      ما     به لب     حوالت          داد

که این  دوای مفرح  به  جان ستانی از   اوست

دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد

که این نوای  دل  انگیز     هم به میهمانی   از  اوست

لب لعلی گزیده ای تو  اسد  در عمر خود  یکبار

بدان   علاج  درد    دلت  هم به بی نشانی از   اوست

 

 

می صهبا

بلی حکایت تلخیست حکم  الست

که نیست هست سر انجام هرچه که هست

گهی به نیت تکمیل پرورد در دست

گهی هنوز نارس و نا پخته می برد بر دست

حدیث آمدن و      رفتنت از           قصد

و  یا سراغ یک اتفاق    برهم   افتادست

کسی تحفه می برد از این سفر در دست

که   لذت   آموختن   به جان بردست

کسی   نشانه     باغ    الست     می گیرد

که از می صهبا در این جهان خوردهست

به  جوی زمان  جاری است عمر” اسد  ”

خوشا دلی که از این  جوی بهره ها   بردست

 

 

مهر

دین و  دل دادم و دلبر به   ملالت   برخاست

گفت بر خیز که پیری و سلامت برخاست

نقد               پیکار   و       فدا کردن    جان        در        راهش

منتی   بود  گران   چون به شفاعت برخاست

یار    با       ما        بنمود       آنچه        که       دشمن می خواست

آتشی   زد  به دلم ،    دود   ملامت       برخاست

که شنیدی که در این دور و زمان خوش بنشست

و   در آخر کار   بی عرض ندامت برخاست

گفت این     نقد    تو      را           در               گرو      دیدارت

به    امانت بسپاریم و    غرامت    برجاست

مزد      من   پند   زمانه    است    در     این           آبادی

رخ زیبا ، قد رعنا ،   و جلالت  بی جاست

هر چه    در        دور     زمان           صرفه کنی        اندوزی

جز به مهرت خبری نیست وآن پا برجاست

چه غم ز موج بلای    بیکران  دریای طوفانی

به لنگر ی    که  کشتی مهرت به ساحلی  بر جاست

اگر  تو پند گرفتی  از گر دش  روزگارت “اسد”

گفتن    پند   نسل  نو  را    عادتی   بی منتهاست

 

 

می گذرد هرچه هست

ناز    نمودی      تو      سراپای         مست

مست     نشستی،     در      میخانه             بست

با غم تو     داشتم     انس     از       الست

سنگ غمت    شیشه    صبرم شکست

داغ    دلم      زآتش     آن     دیده     بود

بند           دلم       بر    سر         سودا        گسست

کاش               نبودی        و          نبودم              نبود

عشق    تو       و         دیدن   تو    از           الست

آنکه شهید است و هم او شاهد است

با که نشست و به چه سان پای بست

در   گذر   رشته  ایام   چنین     راز   هست

می گذرم     می گذرد        هرچه         هست

این دل من روز وشبش مست  مست

همچو دل  تو   “اسد”    سوخته دل  باز هست

 

مکافات

تا هست بر این شیوه که ما را گذری هست

می    در     کف و خم در   بر   و      ساقی صنمی    هست

هشدار که      دل می شکند       سنگ مکافات

چون بشکنی   هر   دل که   در   آن خانه کسی  هست

دل سوخته    دیدی    به تکبر منگر  چهره   ی او    را

تو    آینه ای  ، باش،   که     صاحب نفسی هست

گر   هست   تو را   قدرت       ایثار، به بخشای

چون هیچ کسی هیچ ندانست که فریاد رسی هست

مرغ دلم از این قفس تنگ به تنگ است

درحسرت آن باغ فرو مانده که امداد رسی هست

در حسرت   آن  بال و   پر   و    باغ     به  پرواز

دردا که دری باز نشد      از قفسم دادرسی هست؟

درحسرت  آنم که چو خورشید بتابد” اسد “آید

در  را  بگشاید سوی مهتاب که فریاد رسی هست

 

 

 

نگارم   دخترم

آمد   آن   دخترکم گوهر زیبا     قدح  باده    به   دست

لب   خندان      و   زبان شکر        و چشمانی     مست

گوهری کز صدف کون ومکا  ن بیرون است

سخت گویم که چه می بینم و آنسان چونست

دختر     از    نسل گل  و    خوشه   ی رز    شاخه نبات

نیمه ی      بهمن   از     او     شاد   و   لبش     خندونست

شاد      مانی   تو         بِزی      هرچه         زمین    مسکونست

زندگی   شرح     دلی   هست   که   خود     در    خونست

دل   که     دیوانه ی    زنجیری        مهرویان     است

کم اسیرش کن و گویند   دل توهم از   مومست

برای سالروز تولد دخترم  نگار

 

 

 

راه دل

گویی  از  این  دل وا مانده رهی بر دل توست

راز نا گفته گشودن به بر یار چه زیبا چه نکوست

سخن از عشق   تو  گفتن    پی    اغیار     خطاست

نقل گیسوی تو گفتن چه عتابی که در   اوست

همه تن نقل شدم  وصف تو گویم شب و  و روز

وصف دیدار تو گفتن    چه خطر ها   که در اوست

دوست داری به   پذیرم به  فریبم تو  و   دشنامم   ده

برسد هر چه   که   باشد   ز   بر    دوست    نکوست

دل     وامانده       چه     گوید     به     جز      از       تسلیمش

آرزویم خبری از صنم حور وش زیبا روست

آرزو    عیب  نباشد ”  اسد ” دلبر     دوست

هر  چه   از  دوست    بر آید   خبرش هم که نکوست

 

 

روز من و تو

صبح     آمد     یار ، سرخوش  و    مست

با سینی صبحانه،  صبوحی در دست

گفتم چه عجب ، چه روز است امروز

گفتا   که تو دانی ،   از   روز   الست

روز منو   توست، هر روز   که   هست

گفتم که به رسم معمول ، که هست

امروز       دهند           هدایا،    رسم     است

یارم      به                  سبکبالی ،            چست

با   دسته گلی پرید و  از    دام      برست

آرزوی خوشبختی و شادکامی دو نازنین شهریار و رومینا همه دعای من است

این خاطر ه   روز هفتم شهریور سال  ۹۳  در سالگرد ازدواج دو عزیزم نگاشته شد

 

 

 

صبر

(   مشنو   ای دوست    مرا با تو سرو  کاری هست      )

یا        بجز   تو  سر  و کاری   به هوای دل و دلداری هست

نه من     این  گفته    ز       بند     دل      خود                پرسیدم

گر  دلی   هست       یقین        بند        تو         هشیاری            هست

راست      گفتند      که      گر  صبر     کنی        در         فرجی

صبر نیک   است      اگر     در      تو      تمنایی                هست

می روم        باغ     و   گلستان      به هوای     دم      یار

با      گل   و       غنچه       بگویم      که    چه            دنیایی               هست

نه من   شیفته    دل عشق     تو   می ورزم     و     بس

همچو     من    سوخته     در     کوی    تو      بسیاری         هست

همه لولند از این جام که در   دست   تو   است

همه           مستند       نه        در         دور         تو      هشیاری       هست

دل نبندی تو” اسد”  جز به قرار  من و   دوست

هرچه    پیش آید  و از دوست  چه    پیمانی        هست

داخل پارانتز از سعدی

 

 

صاحب خبری پیدا نیست

مشنو  ای دوست مرا جز  غم نان  کاری نیست

یا اگر هست چنان مشکل غمباری نیست

از        ازل   زاده    شدم     پای       به    دنیا         بستم

گره  از پای گشودن فن    طراری نیست

پای بندیم      و اسیریم      در    این        خاک     سیه

مشکل  از    روز   ازل بوده   و    درمانی نیست

پدرم میوه  از    ادراک        تناول کردست

مادرم نیز،      گریز      از      غم رسوایی    نیست

کیست گوید که مرا حسرت امروزم نیست

یا که از فکر برد، چون غم فردایی نیست

خبرت هست      که مرغان سحر      می خوانند

بی خبر باش که صاحب خبری پیدا نیست

گر   به  گویند   “اسد   ”  با خبری   از  خبرش

گو  یقین باش  که حکمت اثری  برجانیست

 

من     اگر     نیکم      اگر     بد

بر من رند مگیر عیب  تو ای زاهد  خواهنده  بهشت

به  ثواب تو بهشت آَن  تو باشد که چه زیبا و چه زشت

مدعی گو     همه کس طالب    یارند    نه حور  و نه بهشت

تو        بجو      خانه ی عشقت     چه کلیسا   چه کنشت

منزل     یار    قرین ست     چه     دوزخ      چه بهشت

عشق      در     طینت        آدم       نه       به          دیوار      نوشت

گر       گنه کارم    و   گر عابد   و      زاهد     به سرشت

گنه     من       به حساب تو      نه     خواهند         نوشت

کس     ندانست           در   آن خط مسلسل چه نوشت

تو       ندانی  که پس پرده چه   زیباست چه زشت

زاهد ا   گر تو  به خواهی همه  پاکیزه     رسد    در چشمت

خاک   شو       بر           گذر           ملت        پاکیزه    سرشت

گر بهشتی  پر حور  است  ومی ناب   تو را ارزانی

“اسد “از  روز ازل خود زده  بیرون ز  بهشت

 

کار      دل    از     کار      گذشت

یاد باد    آنکه همه  عمر  در     اسرار   گذشت

روز و شب هم، همه در حسرت دیدار گذشت

آن نگه بود که دل از کف عاشق بربود

تا    خبردار   شود        کار      دل    از     کار      گذشت

گرشدی عاشق دلخسته خودت می دانی

که چه ها    بر سر     این    دیده ی خونبار     گذشت

گر دو صد طعنه زنند برمن مسکین  ، حاشا

نیست ممکن که ز عشقت به  سبکبار  گذشت

چکنم   گر   نکنم   صبر ،        که سودا   زده ام

یاد از آن روز که  آزادی مرغان گرفتار گذشت

بلبلی  در قفسش  بینی” اسد”    هیچ     نه  خند

جرمش  این بود به  دل خواند و  به اجبار گذشت

 

 

بیابان

شبیه برکه خشگم فتاده    در   دل   دشت

ترک ترک شده  سینه   ز هر   جهت     برگشت

زبس   که تشنگی  افزود      خواهشم ، سینه

شکن شکن شده و چاک چاک بیرون گشت

نمک نشانده   به زخمم آب رفته     به   باد

کنون   من و این   کویر  داغ   در   دل دشت

کنون به پیش من آید  ز راه بی برگشت

کسی   که   در     پی آرزوی   غصه ها    می گشت

کسی که  آب می مکید   از هر در و دشت

کسی که    بخشکید آب   ذخیره اش بر دشت

بیابان شده    این دشت  به راه   بی برگشت

به هیچ نیرزد       امروز  این    سرا  و این   گلگشت

“اسد” به روز حادثه  آمد   در    این  سراچه  وگشت

و   بانگ زد  آنسان که از بامی افتد طشت

بیابان  شدست  هر آنچه     مانده  از در و دشت

خیال خام  هنوزهم  در آرزوی آن گلگشت

 

باران

قهر، از دنیا بریده، در کویری گرم و خشک

می خزیم و خسته از دنیای  پُر کین  و درشت

در زمین، ما و شما ، هم بی خبر از حکم مشت

حضرت باران  غنودی در پس ابری به پشت

گفته بودی در بهاران خواهی آمد، همچو بارانی درشت

این کویر  تشنه و سینه تَرَک  را، خواب کشت

گرگ آمد، از بز و میش و رمه ، یکجا به کشت

در ربود آسان، که چوپان هم خودش را کرده پشت

آن گلستان و بهاری را که توصیف تو شد، آمالِ ما

آشکارا یا که پنهانی نشدحاصل، کویری پشت پشت

ای دریغ از بغض تو،  این تشنگی ما را بکشت

سنگدل گشتی، نبودی اینچنین سخت و درشت

دیگران هم کاشتند و دیگران هم خورده اند، ریزو درشت

گو نشد ما را نصیب از  کاشت یا برداشت ، مشت

بغض خود گر بشکنی، راهی  گشایی، بهر کشت

روزگاری این کویرت می شود، پنداری از باغ بهشت

 

 

 

 

از دست   رفت

عشق در   دل ماند   و  شور زندگی از دست   رفت

غم به   بالین آمد   و بزم و   نشاط  از دست رفت

در     شبستان    جهان    عمری   بیابان  تاختیم

تا       به خود    آییم آن عمر جوان از   دست رفت

عشق و  سودا   و  هوس ها  در  سرم  پرورده  ماند

آن همه صبر       و     قرار و    همتم  از دست  رفت

آرزو   بر  دل    بمان در    کام دل  ،  بر خود متاب

کی رسی بر کام دل  چون روزگار از دست رفت

بیم جان دارم از این غم   ای “اسد ” آرام گیر

ور نه   این دل تا  به خواهی  چند بار از دست    رفت

هی دویدی تا رسی بر   یار و    دامنگیر  ش شوی

رفت و  او  را تا    بگیری  دامنش از دست رفت

 

 

خواهم رفت

از سر کوی تو بی نام و نشان خواهم رفت

کز درت با مژه ای اشک فشان خواهم رفت

نقد   جان را   به سر کوی         بتی     خواهم     داد

از غم روی تو    با خواب گران خواهم رفت

گر بت     من  ز سر کوی  تو      گیرد     خبری

سر آن خوش خبری رقص کنان خواهم رفت

گر بت من بکند حل معمای    خلایق  روزی

سر      هر     مسئله اش     نعره  زنان    خواهم رفت

به   امیدی  که  به   خاک    سر   کوی    تو من هم برسم

گر  تنم  خاک شود، خاک نشان خواهم  رفت

گر غباری شوم  آزاد   و  رها ، پیش روم  آهسته

ور نه  چون  گرد  ز بیداد   زمان    خواهم  رفت

تو” اسد”    منتظر   یار خودت باش  برو   دنبالش

ور نه  در   مانی و  من    ناله کنان  خواهم  رفت

 

رفت

این دل وامانده دایم عشق می ورزید ، رفت

گفتمش      ای   دل   مرو   ،   نشنید رفت

این    دل    وامانده   هر جا     بوی       دلداری شنید

یا         سیه    مویی         نگاری        دید        رفت

این     دل      وامانده           با هر  لعبتی     خندید     رفت

هر کجا شیرین لبی لعبت عذاری دید رفت

این دل    وامانده     با       هر     دلبری            دمساز      شد

در کنار مهوشی هم عاقبت غلطید رفت

این       دل               وامانده            چون     آرام           یافت

گفتمش با    من     بیارامی،    نیارامید    رفت

این     دل          وامانده            اکنون       پر                   گرفت

از       بد    و       نیک       جهان           ببرید        رفت

این دل     وامانده     را      تا         باز    کی      یابم      نشان

عشق می ورزید دایم، لاجرم لرزید رفت

این دل وانده را گفتم “اسد”   تا میتوانی بازدار

دل که  تنها  شد   بپوسد ،عاقبت رنجید رفت

 

 

 

بی مزد    بود     و   منت

آن   لاله  رخ  که    فرمود        گویا          کنم   شکایت

باری به هوش باشی   بشنو   ز من    حکایت

(بی مزد    بود     و   منت هر    خدمتی   که کردم )

گویا      کسی      نیامد    از   دل      کند     عنایت

ما     را   به       کوی    دلبر        راهی       نبود               هر گز

گویی   گهر  شناسان رفتند از این ولایت

گم گشت راه مقصود من ماندم و شب دود

بختم عنایتی     کن     ای      کوکب   هدایت

از هر جهت گزیدیم راه  خلاص  و رفتیم

شد  وحشت و جنایت  این راه بی نهایت

ماییم    و جرعه ی    می     از   ساغری         شکسته

اندر     طلب    که ساقی     شاید       کند     عنایت

آری ” اسد” تو  بودی     محتاج   هم به غایت

از  همرهی   در این ره  عشقش کند  هدایت

داخل پارانتز  از      حافظ

 

 

آمد  به  جان برادر

دل با   تو چون      به بستم    دل بیقرار      باشد

تا    روی   تو      نه   بینم   دل     سوگوار    باشد

زلف تو جعد     و   تابش دادم اشارتی نو

تا   زلف تو   نه  پیچم   دل بی قرار         باشد

جانم نگیرد      آرام      تا پیش تو        نمیرم

ماندن     در    این   میانه    بهر         چه     کار       باشد

در    انتظار      دیدن      آمد      به     جان       برادر

تا      کی         غریب و     خسته      در     انتظار    باشد

گر بوی تو  نیارد      با   خود     نسیم زلفت

تا  جان     به لب   نیاید     دل    بی قرار     باشد

دل میرود ز دستم یارب عنایتی کن

خواهم”اسد   ” نباشد      چون سوگوار    باشد

یارب عنایتی کن بادل روم نبینم

داغ   دلی   به   سینه   چون   بر  قرار   باشد

 

 

اشک

اشکم چکد    به   دامن و از    دیده سر    کند

آتش   به    جان خریده      و     با    دیده    تر     کند

ترسم که اشک پرده دری از غمم کند

زین   راز   سر      به    مهر    همه    عالم  خبر         کند

جان می رود   به سر عشق    کو نفس

عیسی   دمی  کجاست   که     احیای   دم   کند

زاهد بسوخت خرمن معنای عشق را

خواهد به نخوت خودحرمت انسان بدر کند

گریان    به     میکده     رفتم     به    داد    دل

شاید       که     پیر       میکده      لطف       نظر          کند

از    دست     غم به    رهاند     دل   غمین

با     وصل   دوست    غمم    را      به     سر       کند

ساقی    به جام عدل   بده    باده    تا   گدا

غیرت    نیاورد      که    جهان     بی خبر      کند

پرسان بسوی  میکده   رو  نه  “اسد”   ولی

هشدار  رهزن دل میرسد     از ره      به  در   کند

 

بهاران خجسته  باد

بهار       آمد    ،    بهار     آمد ،        خوش       آمد

عمو       نوروز      با            روی       خوش   آمد

نشستی      بر    سر   هفت سین       و   گفتی

خدایا            رحمتی         سال       خوش           آمد

صدای    پای    نوروز ت   خوش         آمد

شنیدستم       که      از    در ،  سرخوش    آمد

تو  میگفتی الهی حال   ما    ر ا    حالتی ساز

نه آن سانی       که   در     پاری  خوش آمد

بهاران خجسته، شاد  و پیروز  و   دل افروز

برآنانی   که با   یاد   بهاران هم خوش آمد

خدایا   رحمتی بر خفتگان و   رفتگان  کن

و آنان  که بهار آخرش خوب و خوش آمد

“اسد ” با یاد  بهروزی   برای این عزیزان

بیا ازسر   ،  برو در  باز   کن  یاران  خوش آمد

 

 

برخیز

ساقی بنوش تا ملالت دوران به سر رسد

می ده که سوز     اندوه   هجران      به سر رسد

در  فکر  آتشم  که   به   گرمای   شعله اش

این سوز    سردی   و   طوفان     به   سر رسد

برخیز    تا    که     کنده شود      خانمان         جور

شاید  که   باشد  و    دوره  نسیان   به سررسد

تا      روز    هجر    سر    شود      و        روزگار       نو

امید وصل برآید    و     هجران     به     سر رسد

او را حلاوتیست در ره یاری رسانی اش

تا عزم جزم کنی دوره حرمان به سر رسد

قامت  به پا کنی     تو      توانی به سر رسی

شاید که  به  شود   ،  دوره  جبران به سر رسد

دریاب “اسد  “که قامت آیندگان خوشست

وقت است که  میوه خندان   به  بر رسد

 

 

بی عشق

انسان بدون عشق، زجان سیر می شود

دل  پر غم و  ز غصه چه لب ریز می شود

بی عشق     هنوز     جوان نشده     پیر می شود

ره رو ندیده راهی نرفته زمین گیر می شود

گاهی    به    یک    بهانه      که    در   گیر      می شود

از     کرده اش   چه    غمزده     دلگیر می شود

گاهی   به حکم   طبیعت    که   جو گیر    می شود

افسوس می خورد چه سود، کمی دیر می شود

در گیر و هم و خیال است که آیا چه می شود

در   فکر   و    وهم   ،که   می شود   آیا نمی شود

تو   کار خود کن و   بگریز   از شود     آیا     نمی شود

خود آگه است  و ندانی که  فردا چه می شود

دردا که بی عشق سر بکنی  دلت پیر می شود

بی عشق، عقل در میانه زمین گیر می شود

عشق   آتشی ست    “اسد”که گر افتد به  خرمنت

سازد  جوان  ترا و سوزد زمانه که درگیر میشود

 

بیشه  ی امید

ایدل نه گفتمت مرو   از بیشه  ی امید

پر   تیشه است  و چه    دانی   به     پا  خلید ؟

عمری   دویدی    و   روز   رضا      رسید

داری خبر    چه  گزیدی در  این    خرید؟

آشفته حالی و پیری    و  دردسر   ، غم دید

با حسرتی از آرزو و خیالی از این  امید

وهمت  فزون شد و فکرت فسانه گشت

دل خون     شده    از    پی     دلدار  می  دوید

کون و      مکان  همه   در پرس و جو  شدی

مرغی شدی که نقش خودش را بر آب دید!

یار در خانه ماند و “اسد”     داشت می دوید

درگیر  بود     و    باد    اجل داشت  می وزید

گفتم شتاب رفتن تو از برای چیست؟

گفتا  که رفتنیم بین که نگارم ز  ره رسید

 

 

چهارشنبه سوری

چهارشنبه، این   روز شوم و   نحس به    باید    که    سر   شود

با   سور    وعیش   دمادم    به گرد   آتش    و   هیزم     بدر شود

آتش نشانه نور است و روشنی به حساب قدیمیان

نوریست رهنمای عزیزان که شب ز جهان دگر شود

مهمان شوند عزیزان  در این شب و با شادی مدام

با   نور،    نا پاکی   و    پلیدی   و    شیطان   از این    در  بدر شود

از سرخی   آن آتش و گرما و شعله اش خوشیم

امید    که  زرد    و زبونی    ز سر شده،     هجران به سر شود

 

 

سور است این شب و شادی ،شراب وصل

در      آرزوی روزهای خوش امسال دزدان  بدر شود

یارب   روا   مدار  در  این    دور پستی و دزدی  و انحطاط

ایران ز   دست   غارت     دزدان    ویرا نه تر شود

بانام   کردگار     دزدند حق جمعیت       به هر مجال

هر کس    که فاش  کند      به گوشه  زندان  به سر شود

اینست  خواهش ملت  ز پرتو ایزد چنین شبی

دزدی  دگر   نباشد    و ایران ز غارت  دزدان      بدر شود

 

 

 

چنان آمد

مرو      که بی رخ زیبات دل به جان آمد

مرو        که بی تو مرا این جهان گران آمد

مرو      که بهر تو جان از  جهان کرایه شده

مرو    که بی تو دلم بی زبان  به جان آمد

مرو     که غیر تو   در چشم    نیست      اثری

جز آب دیده که بر چشم من روان آمد

تو      رفتی و    تنها   ،    غریب    ماندم   من

خلاف وعده بود،چه کردی  چنان آمد

تن شکسته ام آن لحظه دل ز جان بر کند

که جور نمودی و   جورت  به آسمان آمد

من      از   که به نالم       که    طالعم      اینست

چنان    که بود    و   چنین شد، چنان آمد

به عمر خود ” اسد” از دیگری ببردی گوی

چه شد  که گوی ببرد    از تو سرفغان آمد

 

 

داغ جدایی

از برم   خاطر   ه از کوی و گذر نمی رود

گویی    ابریست که از کوه  و   کمر نمی رود

خاطرم در پی تو می رود    از  هر  سویی

گرچه    یادت نظری از نظرم    نمی رود

آنچنان    در دل و   هم دیده نشستی که  هنوز

در    میان      نیستی     و   از       نظرم     نمی رود

عجب از دیده  گریان  منت می آید!

عجب  آنست  کز او خون جگر  نمی رود

خواستم      کوچه معشوق     روم      باز  آیم

گفت از این  کوچه ی ما  راه  بدر نمی رود

ای که گفتی مرو   اندر پی  دلدار  دوان

چند  گویی   که  دلم    بی دل  جان  نمی رود

همچنان داغ جدایی جگرم  می سوزد

اگرم میرود  از پیش،  ز جان   نمی رود

ترک   دل کن” اسد” و    پیروی دلبر     کن

ترک   دل را چه کنم   بی سر و جان نمی رود

 

در سوگ مادر

(در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن )

جان دادن مادر ببین از کف عنانم می رود

گفتم       بگریم   تا   سحر     مادر       به       فریادم          رسد

افسوس   مادر     مرده    و     آه    و       فغانم    می رود

با   عهد    بی    بنیاد       او       با       این       همه       امداد        او

در  سینه  دارم  یاد    او     روح و  روانم    می رود

بر دوش این فرزانگان از دل نشانم می رود

تنها     و خسته    بی امان     آرام جانم    می رود

مادر        بسوی      حجله   گه        در      محملی     از     بی نشان

من زهر تنهایی چشان در    پی روانم می رود

با موجی از آزادگان او می رود  دامن کشان

طاقت ندارم بیش از این کان دلستانم می رود

(صبر از وصال یار من برگشتن از دلدارمن

گرچه نباشد کار من  هم کار از آنم می رود)

با استقبال از سعدی

 

 

دیدار

آنان که به دیدار تو یا  وصل تو بی میل بمانند

خسران     بکنند،   جاهل  و  بی عقل  کسانند

کس       نیست   که      در      بود     تو      شکی     بنماید

آنان که ندانند   مدام از  غم  هجرت    نرهانند

بس در طلبت   جامه     دریدند     و  نگفتی

این  جامه   دران     در طلب   ما     چه کسانند

ما قلب و گمان را به وفاداری از عشقت

این   ها     همه      سالوس    که     پیش     تو       زبانند

چشمی که    جمال تو      نبیند   هله     کور    است

آنان   که نظر    سوی   تو     دارند    همه منتظرانند

دیدار  به  چشمی است  مجازی  نه  که تصویر

آنان    که     به   دیدار    نشینند  همه             دلشدگانند

ماییم  و جهانی که پر از رنگ و نگارست

آسوده نشینی تو “اسد”  از غم  هجرت      نرهانند

 

 

علم  یا   ثروت

گفت علم بهتر است یا ثروت ای اهل بلاد

تو هم شوی به    درستی سوار   اسب  مراد

فلک   به علم     بها    می دهد      و    یا   شود       درویش

کسی که رفت       به   دنبال دانش و ایجاد

و یا کسی که سوار اسب مراد است با ثروت

خوش است با زر و سیم و مکنت و اولاد

نخست         حافظ    شیرین       سخن       جوابم       داد

”  فلک  به  مردم نادان     دهد   زمام    مراد”

گناه    بخت پریشان، سلامت نفس     است

اگر  حوالتت       نکنند    بر مجالس        اوراد

و     منتسب        که           رفیق       شفیق                شیطانی

چو  جان بدر نبری، فتنه گر شدی، برباد

“اسد” ره نجات طلب  از رحیم  روحانی

نکند    روزهای رفته را    برده ای از    یاد

 

 

 

عشق

هر که درعشق      نمرده ست   به   بقایی     نرسد

زنده    باقی     نشود      تا     به        فنایی      نرسد

هر که  در خود      برود     راه    به   جایی          نه         برد

آنکه  از  خود   نرود     هیچ    به جایی نرسد

هرکه  را از حرم عشق مقام است برون

گر    چه  در   کعبه     نشیند     به مقامی  نرسد

سعی بی عشق عمل کردن بی مقدار است

کار بی عشق بدان لذت   غایی نرسد

شادکامی    و     جوانی     همه اندر عشق      است

چشم بی عشق  شود    کور و    شفایی    نرسد

سوزآن سوزش دل، گرمی آن  دلگرمی   است

بی ره  عشق” اسد”   راه به  جایی نرسد

 

غم دل

نقش       روی تو        مقدم         به     همه    اشیا         بود

عالمی   از     دل    عالم   که      یکی   دنیا    بود

در ازل نقش رخت لوح وجودم بگرفت

آنچه آیینه صفت نقش تو در معنی بود

شوق آیینه  ی بختم   بدرخشید    ز مهر    رخ    تو

بخت    پیروز  از  آن شعشعه دل ها    بود

من   بدین فخر    که لوح تو   بدل دارم و    بس

و تو    در آ  یینه ی  بخت    که خود برجا بود

من  بخود       نامدمی،        باز ستانی   غم      دل

بار بر دل بفزودن، غم دل آنجا   بود

گفته بودی  که بدانم  و     بدانم که   توانم

غم  نادانیم از دانش آن معنی بود

من ملک بودم  و بی نام  درآن شهر قشنگ

آد م آورد  و “اسد” شد،غم دل آنجا   بود

 

 

گل نسرین

باد      نوروز         وزید    و      گل     نسرین      آمد

نفس خوش ز بن  خوشه مشکین آمد

بوی خوش، آب روان، رنگ شفق

نعمتی    بود    که    امروز    به   مسکین آمد

مردم از سردی و سرمای زمستان ساقی

حمدلله       که       دگر          موسم نسرین آمد

بعد   از    این   دست من   و    دامن سرو

خاصه   امروز   که   یار    دل غمگین آمد

شکر لله که پس از آنهمه فرصت سوزی

یار ما خوش بگزید و لب شیرین آمد

بوسه خواهی تو  “اسد ” از لب شکّرفامی

دل قویدار که آن خسرو شیرین آمد

 

 

 

هوای هوا

دل آشفته  روزگاری را در پی بهاری بود

در بدر، کو به کو , در پی نگاری بود

حسرت لحظه ای   دیدن    و خرامیدن

آرزوی محال بی وصالی بود

بودمان    در   گلستان      دلبران      هر   دم

پیش گل ها  مثال  خاری بود

دی     گذشت    و    روزگار       گذشت

آمد آن یار  و نی  نگاری بود

آن    همه سوز     و       بی  قراری   و    هجر

دست     آخر  نگو    خیالی    بود

رنگ     حرمان    و      بی     قراری         ما

به هوای هوا، نه اختیاری بود

این      هوا          هم عضوی      از    بودن

این   طریقت نه  اعتباری بود

 

 

 

آمد    آن          یار   مست   و     بی     پروا

جام در دست و می صراحی بود

در        ازل    من            نبودم                آماده

آمدن  رفتنم    نه    اختیاری     بود

شکوه                   از          آمدن            نمی    باید

جرعه ای از می،   انقلابی     بود

معنی                  زیستن،                توانستن

خواستن  در      پی          جوانی               بود

برگرفتن ز حکمت                   و عقل

یادگیری         که خود            گناهی          بود

 

 

 

 

 

جگرم سوخت

رفتی و    عمر من    امروز         به سر            نمی رسد

جگرم سوخت  ولی هیچ شرر   نمی رسد

هر شب از ناله ی من  مرغ سحر می گرید

در   عجب   من   که  ترا     هیچ خبر نمی رسد

لاجرم    در    سر عشق       تو       دهم    جان     عزیز

چکنم   بی   تو   مرا         کار به سر       نمی رسد

روزگارم  ز پی وصل تو شب شد هیهات

این شب هجر  تو     گویی   به سحر نمی رسد

خواهرم    گر به سفر می رود     از   منزل      خود

به وداعش  چه کنم دست  به   در     نمی رسد

چه کنم چاره کنم این غم  تو جانسوز است

می کشد   هجر   تو   ما   را          به  خبر نمی رسد

 

 

غم یار

غمی بزرگتر از این که پیش چشم خودت

کسی که عشق تو باشد نصیب دیگران بشود

وفا      کنی   و   ملامت کشی      یک          عمر

یکی     به راحتی از  راه نا  رسیده   خان   بشود

به      غمزه ای        به       فریبد     نگار     زیبایت

به یک شبه  هجر و غمت فرا ، ز جان  بشود

چگونه                     توانی                 رها کنی                       برود

به آنکه تازه رسیده است ،  مال آن بشود

به کی بگی تو غمت را ؟ چگونه؟ چون باشی ؟

اگر که نگارت  به خرامی، کنار آن بشود

به    جای    گریه،   هی خوری تو  بغضت     را

که هق هق تو مباد، بغض دیگران بشود

امید             که عشقت            از        سرم                 برود

خدا              کند        که       ببینم زمان   چه   سان  بشود

کسی     که      خائن عشقش    شد    و      هوایی    شد

به سوزد    و       خود    هم اسیر        دیگران     بشود

تو  میگذری” اسد  ” از این ورطه آتش

چگونه بگذرد   از آتشی  که او  به   جان     بشود                                                                                                                                          

خواهد مرد؟

کس ندانست چه سان با چه نشان خواهد مرد

کس ندانست چه سان و چه زمان خواهد مرد

همچو      کاشی   به   کف  رهرو       پیچ    اندر    پیچ

زیر پا مانده و پا خورده، به جانش نگران خواهد مرد

سرنوشتش همه ی عمر موظف که به کف می ماند

زیرِ   پا   در همه عمر   لگد کوب  شوان خواهد مرد

یا همان گونه چو   چرخی، همه عمر    بگردد      دورش

تا  بچرخد، برساند همه را منزلشان خواهد مرد

یا سگ هار شده،  پاچه بگیرد، همه دم ،در هر کو

آخرالعمرخودش ، زوزه کشان خواهد مرد

یا نگین سر تاجی شده و شاه نشین در همه جا

شرف از تاج سرِ شاه، نشان خواهد برد

آرزوها همه اینست که در اوج شرف در ره علم

در قطاری که در آن اوج کشان خواهد مرد

خوش به حالِ دلِ آرامِ کسی باد، در این دام فنا

نام نیکی به نهادست و دعا از دِگران خواهد برد

تو”اسد”گوش فرادارکه در توشه چه داری در پشت

مرد   دانا نهراسد چه زمان و به چه سان خواهد مرد

 

خوش باش

خوش باش دمی بیاسا  که جهان می گذرد

می نوش   ز پیمانه  ی  عمرت      که زمان میگذرد

مستوری   و   مستی    هنر     رندان     است

دریاب     دم   و    بیش       میندیش چسان می گذرد

ما  را  همه  بر    دادگه  عشق       تسلی است

پر    کن          قدحی ،       نوش ،    جهان        می گذرد

 

یاد  آر جوان بودی     و هم   یارت   بود

پندار ،   که  با      باد   خزان  ،    برگرزان می گذرد

برخیز بجان کوش، ز دستش نده   آنی

جامی است    کز    آن عمر   گران   می گذرد

این  داوری   مادر   من    از   دنیاست

فهمید   که  بی حاصلی از عمر   چه سان می گذرد

میگفت “اسد” هست تو از است تو است

با هست  من و تو  نیز     این  جهان  می گذرد

 

 

نازنین      مرجان

دیده      پاک      بباید             که       ببیند       گل        مهر

ور نه    هر کور دلی     صاحب عنوان نشود

گوهر ناب شرف، همت عالی دریاب

سعی    نابرده کسی میر        به      دوران نشود

مهربانی  عزیزی     که چو   از   حد          بگذشت

شود    ایثار     ولی      کار     هر     انسان   نشود

جان فدا کردن مرجان سر هر کوی و گذر

داستانیست       قدیمی  که   نه    کتمان    نشود

“گوهری     پاک   بباید    که   شود       قابل      فیض

ورنه هر سنگ و گلی  لوُ لوُ مرجان نشود”

 

تقدیم به مرجان نازنین تولدت مبارک

 

محراب

هر   که       در     محراب      رویت     سجده   بر گل   ماند    ماند

(هر   که   را   چون سرو    اینجا    پای   در  گل   ماند   ماند)

ناشکیب    است آنکه در   هجر  رخت  مجنون نشد

در    مقام   وصل تو       هر    کس       که   عاقل     ماند   ماند

دل   به   آتش  در   سپردن چون  سپند   و     خاستن

ور  نه   هر    خامی     که بیرون    از      قبس     در  ماند    ماند

بشکن    این   زندان جسم و    در        رو   از       همپالگی

بوی      زندان   در    رگ   و جانت   بماند،    ماند    ماند

تا نروید تخم کین، رو، آتشی بر خرمن    دنیا فکن

از    زمستان تخم    بی       دردی    که در     دل   ماند   ماند

پا   نهادن   در سرای عشق خود   دیوانگی    است

(  هر        که    در      فکر سر    و       سامان   منزل     ماند    ماند )

عاشقی فقر   و  فنا  یی  با گذشت از جان  و دل

هر که   با   دل      در  سر  جان    و    جهانی        ماند      ماند

آتنش عشقت  تو را در پرتووی از  نور پوشاند “اسد”

جسم  بی جانت اگر مانند خاکستر  بماند ،  ماند   ماند

داخل پرانتز از صائب

میکده عشق

ما     را       دو    سه    ساغر          بده      زان     باده       که     در    میکده    عشق        فروشند

خون شد دلم از حسرت آن باده  چرا       جرئه ای ازعشق ننوشند

ای سیل سرشک در پس دلدار روان باش     از عشقش نگران باش

با اشک روان تیز تو برخیز که با گرد غم آن           چهره دلدار نپوشند

بر خیز   که ما   سینه‌  زنانیم، ما   جامه   ‌درانیم،     ما    در پی دلدار  دوانیم

خود جامه‌ دران  در ره دل جامه دریدند که    از خرقه منقوش نپوشند

ما عاشق آن رخ زیبای چو ماهیم،     ما کشته آن ساقی زرینه کلاهیم

پوشیده     چه   گوییم     همانیم    که    در   میکده   عشق      به     جز     جام    ننوشند

ما   زنده    به   آنیم   که    با    یار          بمانیم ، با      یار    خوش  و    شاه  جهانیم

این    مدعیان   در    طلب    زهد    که    کوشند   ،  بجز    از    دین     نفروشند

 

 

مسلمان

ای ملت مسلمان تا کی جفا  توان  کرد

با کشتن و شکستن دیندار چون توان کرد

ای ملت مسلمان در خواب و هم پریشان

با   همرهان و کیشان بیداد چون توان کرد

بیگانه را تو دریاب برتو که رحمت آورد

تا کی تنازع این قدر با دوستان توان کرد

وقتی به یک اشاره جانی توان گرفتن

تا کی نجات انسان  شرح و بیان توان کرد

گر جذبه محبت آتش به جان فروزد

شاید   که ترک   این کار  با      گفتمان توان کرد

گر    آدمی   دوباره   از   عالمی     نه   خیزد

عالم   ز     نو    به      باید     با     همرهان      توان   کرد

نسل بشر به شر شد شرّش برای انسان

دنیای   نو    به      باید    با    بوستان     توان کرد

 

 

نگار من

عزیر دارمش آن روز سرد، در آن سال های دو

یکی به       جمع        دلفروز     سر رسید            و  مبصر شد

حکایتی ست                  آمدنت ،                        من نمی دانم

خدای خواست، شرایط  ،زمان ، مقصر شد

هنوز    در   دل من           آتش      نگاه    اول          توست

نگاه          پاک         و عمیقی            که مسکنش       دل    شد

در        امتداد           نگاهت                          به                دور ها         رفتم

حکایتی       به سرم           زد               که  فال         حافظ     شد

ز            پیر                   مغانم           خبر                گرفتم                   دوش

برای         حل            مسئله                استاد           حاضر           شد

بگفت عمق           نگاهش         بسی          عمیقتر          است

تو             آنچه         در         طلبش       بودی       حاصل   شد

(نگار من      که    به مکتب     نرفت   و       خط      ننوشت

به          غمزه           مسئله         آموز         صد         مدرس        شد)

برای  سالروز تولد نگار نازنین۱۳۹۲

 

هنگام پایان هم رسید

آمدن دستم نبود و من نمی دانم چه شد

نا کجا آباد دنیا سهمی از ما بود وآنسان هم رسید

دیگران در فکر ابداع  و تلاش از   راه نو

سال  ما با شیون  و یوم پریشان هم رسید

سینه مالامال درد و دیده ها گریان گذشت

خود زنی کردیم و دین بادین یزدان هم رسید

ما سیه پوشان در این دنیای دون نامحرمیم

شکر ایزد وعده ی دوران خندان هم رسید

از نکیر و منکرت شاید که گیرم نمره ای                                                                                           

شکرلله جوی شیر و حور عریان هم رسید

از پریشانی منال هان ای دل  باریک بین

شکر لله عاقبت الطاف یزدان هم رسید

 

 

 

رفتم از یاد

رفتم از یاد   همچو    برگی نشسته   بر    پر     باد

از این فسانه هزاران زمانه دارد یاد

به روزگار غریبی گسست رشته انس

رسن به پای بهاران چو ابر در پی باد

چو دید شقایق اینهمه  بی وفایی و بی داد

درید پیرهن و  سینه چاک  خونین زاد

ز دست این فلک پر فغان، نگون آباد

زدیم کوچه رندان که هرچه  بادا باد

از این خزانه از این تخت و تاج بی بنیاد

که آگه هست چسان شد زمانه را بر باد

“اسد ” به کجا  می روی، آگهی ،  نداری یاد

شکسته زورق و   شب تیره      باران زاد

کنون که در دل موجم در این خراب آباد

پی ندای درونم، برس، امید فضل تو باد

 

 

رنگ سیاهی

در این   دیار غربت غم گشت همره   دل

شب چون به روز خواهی هرگز سحر نباشد

هر کس ز جان بر آید از دست دل ننالد

هر   کس ز  پا    در   آید      در بند   سر     نباشد

از  روز  تیره  روزان     تاریکتر   چه روزی

کشتی    شکستگان  را  صبح     و سحر       نباشد

در اشک و روی زردم  دردی نشانده بیند

هر کو      که       از حریم   درد    و      دوا   نباشد

مادر   فتاده   یک سو در انتظار مرگ    است

خواهر      اسیر     درد    و     با    همنفس  نباشد

همسر    فتاده یک سو     در    حالت  نزاری

وضع    دو   غربتی هم بی  درد سر   نباشد

من مانده ام چه گویم بر حال این عزیزان

خود  عاجز   از     توانی   بی  پا    و سر  نباشد

رفتم    که    دل سپارم    بر  لوح   چرخ گردون

بالاتر   از    سیاهی   رنگ    دگر     نباشد

 

رومینای  نازنین

به کوچه سار    باغ   جاری از عشق     و      آرزو      و   نوید

نشسته       بلبل     دل    من    به     شاخسار   امید

نوید شوق و شعف از خروش چشمه ساران   است

رسید    بلبل شیدا  به بوستان و سینه ام  به  تپید

دلم به سر گرفتم و بازارعشق را دل ای دل ای کردم

به داد دل من یگانه مشتری از خانه ام به رسید

دلم خوشست   که خریدار  ، ماه من، دختر  م   رومیناست

که جای شکر خدا را   دلم گرفته است   نوید

به  روز  تولد       از  سپیده  ی شبی        از    روزسوم    اسفند

به   باغ    رسید   و  آمدنش را به داد   مژده  ،رسید

یادگاری برای روز تولد  سال ۱۳۹۵ مصادف  با ۲۰۱۷ میلادی

 

 

 

رویای  من

دیده             در             راهت           دریغا            کور          شد

دل         نه       مرده                 زنده          اندر        گور        شد

شور     بختی      بین   که عمر  از من             گذشت

درد  هجرانت تبه کرد عمر     و  خود     پیروز    شد

در       دلم       امید ها      بستم     به     دیدارت            ولی

نازنین رویت  ندیدم، خسته جان بر گور شد

شور عشقت  داستان پیر ی از سر برده بود

رفتی    و   با    رفتنت  این تن    به جان رنجور شد

دامن  از دستم  ربودی   بر دلم آتش زدی

آتشی در دل    نشاندی   هیمه اش جانسوز   شد

باد             یغما     آمد    و       در     هستیم    آتش           گشود

سوختم     آتش   به   دل آتش به جان  مقهور شد

اینزمان  آشفته  و   افتاده از  پایم  کنون

بیتو دیگر طاقت ماندن  ندارم  آرزویم گور شد

می روم با خود بیابم چون اسد   همراه شو

گر بمانم  بی تو  پایانم   خیالاتم همه مردود شد

 

 

 

سَر          بودن

دوش    از بند    غم و      غصه            نجاتم دادند

ظلمتی        بود    و   شبی تیره،      حیاتم دادند

جام می بود   و   غزل از            ورق   آگاهی

باده   با جام شرف، عز و مقامم دادند

هاتف آن روز به من مژده ی انسانی  داد

صبر    را   چیره    برین   درد    و    دوایم  دادند

گفت بر خیز   و  به می عرض ارادت   فرما

با    می و    جام می    از     غرقه     نجاتم   دادند

سَر          بودن   همه     در    فهم      توانایی    هاست

راز         فهمیدن  بودن       به          بقایم    دادند

غرق در بودن خود     بود   “اسد” در فریاد

باده از عشق طلب بود و   عطایم دادند

 

 

 

وداع

ترس از وداع  یارت   همراه   یاد   باید

تا    کی    رسی    به     یارت چشم   انتظار       باید

در خدمتش رسیدن سر بر درش نهادن

سخت است آنزمان که وقت فراق باید

هر لحظه از دل خود پیغام دل سپردن

یک عمر  در غمش چون سنگ آسیاب باید

خون می خورد دل من هر دم ز جعد زلفش

آشفته   چون   دل من    چون   برقرار  باید

من نای دل بریدن از یار خود ندارم

هر    کو     وداع    گوید     دل   چون کباب باید

دل میرود   ز دستم   آسوده چون نشستم

برو “اسدَ”  از این ره  کین ره ثواب باید

ا ز     یار   دل   بریدن رسم وفا    نباشد

هر کو     که دل رباید        دل  در سراب باید

 

ز سر     شود

ساقی   بریز    باده   که هجران    ز سر شود

می ده     که    حال پریشان     ز     سر شود

در    فکر آتشم که   به سوزد   سرای   جور

شاید   که      دوره ی حرمان ز سر     شود

دستم بگیر به یاری که به همت  بپا شویم

تا  اینهمه قساوت  و عصیان ز سر شود

این    کاخ جور    ز بنیان    خراب     باد

این آتش    کنایه  و  طوفان     ز سر شود

برخیز که  تا  بر  کنیم ز  بن ،   خانمان جور

تا اینهمه   شرارت     و نسیان زسر شود

تا روزهجر سر آید و روزی دگر  زنو

امید وصل  بروید و   هجران ز سر شود

ما را توکل است “اسد”       کار خود کنیم

باشد که آفت جور  رقیبان ز سر شود

 

 

زندگی

زندگی کلبه آن خاطره هاست

که  از  هر طرفی     پنجره ای   روی به حرمان دارد

واژه زندگی از قعر نگاه هر کس

می شود   خواند ولی،   هر نفسی   دفتر      پنهان  دارد

زندگی در پس چشمان غمین مادر من

می شود خواند ولی جوهری از مهر   به انسان دارد

زندگی در پس آن خنده  شیرین تو که،

شفقی  در پس هر تیرگی و دوری و هجران دارد

زندگی  در غم آن  دیده غمگین تو  که،

سیل باران سرشکش همه شب رو سوی دامان دارد

زندگی لاله سرخی است که در سینه تو

غمی و قصه ای و غصه ای از شاهد   دوران دارد

دوریت اندوه  همچون ابری است

که در برگرزان، از سر شب  میل به باران دارد

زندگی هم شفق و هم فلق است

زندگی عمر   عزیزی    است      که          پایان        دارد

پایئز    درخت۱

آمد این پاییز و با سرما سپاهی همره طوفان  رسید

لشگری از تند بادش  داشت زو  زو می کشید

برگ و گل از هر درختی را  پریشان هم  که دید

می درید و می خزید و     دسته   جارو می کشید

پرچم طوفان  در افراز و سپاهانش سوار تند باد

چون به باغ از در رسید، شمشیر  از رو می کشید

می برید و می درید هر سو که شمشیرش رسید

درپی اش    خط غباری را   به جارو  می کشید

داد برمن وای برمن  هرطرف می شد شنید

این چپاولگر  خزان  بود  و   به هرسومی کشید

سر برهنه تن برهنه آن درختان لخت وعور

پیرهن   زردار   بود   و     ترمه  از رومی کشید

روی شاخه یک کلاغی همچنان بنشسته بود

شاخه هایی از   درخت پیر را  با خود به هرسومی کشید

باری اینک  بلبل و گل از گلستان  رفته بود

تک درخت آرزوها در خیالش نقش ابرومی کشید

آن کلاغ زشت بد ترکیب   از ره چون رسید

خط بطلان را به نقشش با  سیاهی در تکاپو می کشید

پایئز    درخت۲

شاخه هایش   با تنه   در چالشی  با سوز سرما یاد دار

سوز سرما کرده چوبین  پای و تن را  راهوار

باغ  خود هم  بادرختان  غریب  آمده از هر   دیار

آن درختان       پای در گل مانده  خود هم  بر کنار

باغبان در آرزوی   بار  و مکنت و دخلش بکار

طالب بار است و مکنت   از درختان در بهار

آن درخت سایه گستر   هم ندارد  بار  گویا آن چنار

پس به    باید تیر گردد   ،تخته ای از آن شمار

آن درخت میوه در اندیشه ی بار  خودست

رفته   در   وهم   تبر      هم       آن    درختان    چنار

آن درخت آرزو در آرزوی دیدن باد  بهار

آن کلاغ پیرهم درحسرتی از یک  زباله  پرعیار

هم درخت و هم کلاغش   اختلاف فاحشی در فهم ذات

انتخابی زورکی را بهر زایش کرده بودند اختیار

سوز هجران در غیاب گل شده با سوز سرما هم عجین

آن کلاغ پیر  هم در شاخه ی زیبا درخت با وقار

درد هجران  آمد و گل رفت و بلبل هم اسیر

دیگر آوازی نمی خیزد صدا در باغ هم   شدقار قار

 

پایئز    درخت۳

سالها رفت و کلاغ پیر میجوید      غذا از نیم سیر

آن درخت پیر می باید نشیند    تا رسد روز بهار

سالها بر آن کلاغ و بر درخت و باغ  یکسان می رود

عمر را درحسرت هر آرزو باهر کسی ازهرطرف  معیار دار

لحظه ها همراه با خود آرزوها در برند و آرزوها می برند

آرزوها  برگه ی عمرند و گه  کوتاه  گاهی از نظرها دوردار

گاهی  اما آرزو ها درپی نورستن و شوق است و شور

آتشی بر جان و با لذت به سوزی لحظه ها هم   ندارندی قرار

 

داشتن و   یا    نداشتن

چو     نداری،  درد  عظمائیست

چونکه  داری، دردی عظما تر

تا     نداری شریف تر   ز    همه

چه    شعاری   از این   نما    بهتر

مستحقی   و   دردمند    و مستضعف

مرد        وارسته      و           صفا      گستر

از گناه بزرگ، داشتن است

هرچه   داری   ز     دیگران  برتر

زر         و      زور    و فکر    و      اندیشه

هر    چه       باشد     ز      دیگران     بهتر

عقل وانصاف و عدل و سزا

صادراتیست  از وکیل تن پرور

تا ندارد، شعار ، عدل علی ست

چونکه     پر شد شکم  ،   ولا      مضطر

گرچه  بیکاری وبی هنر  ،نمیدانی

میشوی   بی گنه  ز      دیگران     بر تر

فکر خدمت کنی    ،گنه کردی

نقد  و   نقادی    ز  دیگران     بهتر

اسد”  آرام باش و  هیچ    مگوی

غنچه ات  میشود در زمین  پرپر

 

 

دگر بار

دیده ز جهان سوی در میکده بستیم دگر بار

وز     هر     دو      جهان      دل     به گسستیم دگر بار

جام می تو        پر     ز         می    عشق تو    دیدیم

خوردیم      می    عشق       تو ،    مستیم            دگر بار

با عشق   تو     از    صومعه      و     دیر        به    جستیم

در پیروویت کوی خرابات نشستیم دگر بار

خوش  باد     پس    از محنت بسیار که    دیدیم

در کوی مغان    دایره بستیم،نشستیم دگر بار

از   باده ی عشق   تو   چنان مست و خرابیم

صد  توبه   به  هر جام   به یادت بشکستیم دگر بار

مستیم و خرابیم ” اسد”  با   که بگوییم  چنینیم

آزاد  در  این   وادیه از هرچه گسستیم دگر بار

 

 

 

دل من

درد        هجران            و       دوری        دیدار

گشته ام در   پی ات    ولی   بسیار

می رود          آب      دیده      و       دانم

می زند بر زمین دوریت هر بار

من به دنبال دل ، دل از پی من

کی         شود،     بیدلی        شود        دلدار

من     گریزان    ز      خود،     دل من

می گریزد      ز    من ،   شوم      هشیار

دل     فراری    و عقل  در    پی            او

کی   شود  ، عاقلی       شود               بیدار

لذت     عشق         را       اگر                 دانی

سنگ عقلت  نمی زنی    بسیار

“اسد  ”   این   نکته      را   به   گوش   سپار

حق     یابی      به عشق  ای     هشیار

 

غول به خواب رفته

آتش به جانم  افکند     شوق     وصال   دلدار

از دست رفت صبرم در آرزوی دیدار

در کیش عشق بازان عشرت روا      نباشد

از    دیده   خون به    بارم در حسرت   رخ     یار

یارب عنایتی کن برپا شود از این خواب

غول به  خواب           رفته        شاید   شود    که     هشیار

سرخوش چه می سراید جمعی دهان گشادان

ناید      که   روزی            آید      ملت    شوند       بیدار

این     کشور        بلاخیز       در      کام    اژدها      رفت

گر     رستمی         بیاید        او هم         شود       گرفتار

در این زمانه بر خیز   از خواب بامدادان

ای ملت  نگونسار تا کی  بلا  هت هشدار

میگفت” اسد” به پا خیز   بهر نجات ایران

این کشور بلاخیز    گشته اسیر   مشتی  عابد نمای بدکار

 

وصال

دل بردی و من در پی دلدار گرفتار

فریاد   گر این   راز  عیان شد   که   خطاکار؟

آن دل که نیاسود  دمی در ره این کار؟

یا     سنگدلی    عشوه گری   شهره      به  دلدار؟

ساقی   بده     آن  جام می    و      باده      خماَر

شاید          که     پریشان        نشود       حوصله   بسیار

گر شرط   شود   شیوه   عاشق کشی    اینبار

ما  کشته   ز عشقیم  غمی نیست از  این کار

نا بودن ما    در پس بود     تو نهفته ست

ای بود ازل ، راه وصال است پدیدار

باشد  که  در این     راه   بکوشیم      چه     بسیار

حقا   که    رسیدن   به تو    راهیست      چه    دشوار

میگفت” اسد “دل بزنیم از ره دریا

گفتم نه شنا   دانی و نه قایق  نه    راه  پدیدار

 

 

 

عاشق

ای    که گفتی پا   برهنه در قفایش رو،   بنال

پا         برهنه    سر  دوان    هر لحظه    نالانم     هنوز

می روم تا خود    بیابم  دلبر     دلخواه     را

پرس و جویان  منتظر     در     فکر    دلدارم     هنوز

سوختم هم     ساختم عمری   به   راهش منتظر

(جان    به غمهایش سپردم نیست   آرامم هنوز(

می شتابم    تا   رسد   دستم   به   دامانش      ولی

نام من رفته ست عاشق، چون پریشانم هنوز

می روم پیدا کنم دلدار خود، آرام جان

سر نهم بر آستانش ، عاشقی  سرگشته حیرانم هنوز

حسرت دیدار خواهد کشت آخر این تنم

در    چه       باکم ،  می کشد    هر   جا    که  جانانم    هنوز

چشمم در راهت نشستم  تا درآیی       منتظر

چشم     بر در   انتظارت می کشد هر لحظه حیرانم هنوز

دیگران منعت کنند از عاشقی  دیوانگی

من” اسد” دیوانه   می خواهم  تو   را دیوانه  گریانم هنوز

داخل   پارانتز   از   حافظ   است

 

در فکر نام

آب بر سر شده  ،در  فکر مفرهاست هنوز

کشتی   حادثه    غرق است   و   خطرهاست هنوز

آن  جگر سوخته      در   صحنه        عشق      افتاده

گو     در         آتشکده ی    سینه شرر هاست هنوز

مهر او تازه  نهالسیت که برجا    ماندست

این همه خون دل و دیده که   بر جاست هنوز

ناله سر می دهد از هر بن  آن شاخه چو   نی

شوق   فریاد      که،       بن   ریشه    در آبست هنوز

گهی از لعل لب و گه طلب از  یار کند

خام،در فکر گل و بلبل و نام است هنوز

تو   به  فریاد  برس    داد رس    دور اندیش

ما     غریقیم   و   جگر        تشنه  بر     آبست      هنوز

“اسد “از   دولت دین خواسته ات  کم گله  کن

برگ و  گل سوخته  و ریشه در آبست      هنوز

 

 

دل خون است  باز

عاشق وامانده از عشقت جگر خون است باز

کاش می پرسیدی از دل اینچنین    خون است  باز

چشم خونریزت   دلم را   زیر تیغش        برده         بود

این        دل         وامانده     باقی        از      شبیخون     است باز

گریه را    چون سیل        باید      از     برای       این دلم

زانکه     احوالش  بسی  سست و دگرگون  است      باز

تا     دلی هست     و  غمی هم زادگاه    و   توشه اش

سیل اشک ست   و   دلم خون و جگر خون است باز

بی      دلی       باید     که     بر        روزم        نشاطی       آورد

دل  اسیر ماه   و  گردون است    و  پر خون است باز

روزگارم را “اسد”  چون    دید   گفتا  بیدلی        !

دل  اسیرش کرده ای   وان دل که پر خون است باز

 

 

 

ای امید دردمندان

بی تو در دریای غم موجی کف آلودم هنوز

سر    به صخره    کوفتم         یکدم     نیاسودم    هنوز

زهر  دوری سینه را آتش زده وز  دود آن

مشعلی  چون کاج    در   سرمای    سوزانم    هنوز

بی تو در سرمای سرد و سوز هجران تا سحر

درکفم  بنهاده    دل ،           آماده فرمانم          هنوز

سوز دل، آه سحر ، اشک روان،ناله صبح

درد   هجرت   میکشد  هر    لحظه    گریانم    هنوز

غیر     امیدت نمی بندم دلی   با      هیچ کس

ای امید دردمندان در هوای اخذ درمانم هنوز

درد هجران  می کشد  آخر “اسد” را  دوریت

منتظر   تا    رهگشایی در رهت  استاده حیرانم هنوز

 

 

 

رفتی

رفتی و   دیده   به    راهت     نگرانند       هنوز

در   حکمت     نگشاده،          همگی       بی خبرانند     هنوز

در  می  باده  ، دوای تو چه کارایی داشت

کین     حریفان     همه     در         خواب     گرانند    هنوز

از می و ساقی و از روز الست هم گفتی

مست و می خواره و رهزن همگی بولهوسانند هنوز

آدمیت،    بشریت،   مدنیت،         ایمان

پس   چه شد    اینهمه  جور   است    و        همانند ، هنوز

شیخ سالوس   فریبت       نخورد نسل جوان

گرچه     خیلی    به      رهت    سینه    زنانند      هنوز

“اسد  ” همراه نشو اینهمه سالوس  و ریا  می بینی

پیش در راه خودت،  اینهمه در خواب     گرانند    هنوز

 

 

که مپرس

سوختم   از غم  هجران   به دل و جان  که مپرس

ریختم     اشک      مدامی مثل باران  که مپرس

بودنم   هم   به     جهان نقش    رصد       کردن   بود

دلبرم     ره    ز    کجا  دار د   و       سامان   ؟   که مپرس

سال ها       در    طلب        دیدن         رویش          بودم

دیده       هم   در طلب   یار  ،     شماران     که مپرس

یاد            باد          آنکه       سرودش        به       نوا              می آمد

گوش   را      باد     دهم   با  چه سرایان  ؟    که مپرس

سینه    را      داغ    زدم       با غم    عشقت           آری

آنچنانم من از این  شرح  هراسان که مپرس

دوست دارم که به پرسی  از “اسد”    داغم را

سوخت این دل ز غمت  ایندل بریان که مپرس

داغ  را     پس بزنی    نقش خودت    می بینی

این دل سوخته دارد غم تو بلکه هزاران که مپرس

عمر باز یافته

باد می رفت و نهانی به ربود از من دوش

بخشی از عمر  مرا از جهت بهره ی دوش

گفتم ای  رهزن و  ای دربدر  خانه به دوش

به کجا  میبری  عمر   م به کجا   گفت   که خموش

تو اگر داری هوس، عمر درازی می کوش

مثل (افسون) شو   و   با   خالق   و  خلقت مخروش

هر سر سال که باید به دهی  بهره ی از عمر بدوش

بهره پس گیرد    ازاو،    بابت صبرش ز سروش

صبر ایوب اگر بهره بینایی او  داده  خموش

دخترم    بهره  ز  نیگی  ببرد    از پی او      هیچ مجوش

تو       (اسد ) هم غم  دنیا چه خوری پس  میکوش

عشق دنیا    نه فریبد    به خیانت نبرد   از  سر   هوش

 

            آرزوی به باد رفته

 

در آرزوی خیالت گرفته به بَر،

به خواب رفتم دوش

امید آنکه بیابم ترا به بالینم ،

گرفته در آغوش

مجال خواب ندارم  ز دست خیالت  ،

نشسته خموش

خیال تو گر ز دَر  آید و من نرفته باشم،

از سر هوش

به پیر میکده گفتم ز درد دل و داد از،

شب دوش

به گفت منتظرش باش ، عادتیست،

بر خودت مخروش

دوش آمد او به  خواب  همچو یار،

مست و خموش

سبد گل به دست و ساغرِ می،

به گوشواره ای در گوش

با حریر اندامش کشید در آغوش ،

به بُرده زِ هوش

لبش نهاده به لب، چو طفل تشنه،

می مکیدم  از لب نوش

سینه در سینه را می فشرد،

آه از نهاد من به خروش

کاش میمردم و نمی دیدم،

آرزوی به باد رفته، به هوش

 

بر حذر باش که ..

در سرم بود   که گر   وصل    دهد    دیدارش

سر  به  پایش نهم    وجان به فدا در   راهش

باغبان    در    طلب صحبت گل    می باید

سوزش   خار    جفا     را       بخرد           بر    جانش

گشتم   و گشت   زمان، پیر شدم،     افتاده

آرزویم   همه   شادی   و   صفا       همراهش

دور  گشتم     پی     دیدار     ز              یک دلداده

تا    بیایم ،خلل افتاد   و زیان  بر  جانش

تا رسیدم دگر آن  گل خندان نشکفت

نه      رهی  بود  به    باغش ،خمش     دیوارش

این “اسد” بود که  میگفت   کجا    مادر من؟

نرود  از   نظرم    چهره ی       افسونکارش

گفت  حافظ    ز سر    خیر ،     بهر        دلداده

(بر  حذر   باش   که سر  می شکند   دیوارش)

 

 

حریر    خاطره

عمری حریر   خاطره   بافتیم  در     رهش

غرق کلاف گشته و محبوس در برش

کی از کلاف   ره    بگشاییم و  در     رویم

تا    پروانه   گشته     و   چرخیم     بر     سرش

باشد حریر خاطره اش   را  به   سر   نهیم

شاید      که  قسمت    ما     هم       میسرش

بر گیر جام می امید که آخر شود فراق

آرام سایه ای به نشاند   چو        در برش

گر   بخت     یار   شود       در       وصال         یار

بالی گشوده        زیارت      ز   محضرش

گویم   چه   شد   همه  زندان  ز    پا     شدیم

لختی         اجازتی     که چو پروانه بر سرش

ما  را عنایتی از نور و  آتشست ، امداد

ما تشنگان، شمع   وجودی    بر آتشش

با نور شمع  جمع  تو   دارد جهان معنی

بی نور تو ” اسد”  کجا می برد خوابش

 

 

   رنج        هجران

غم       به    خوردن     کم    نگردد،     رنج        هجران    با          فراق

درد   دوری، انتظار وصل ،هردم می شود  خود    اشتیاق

دل کجا دارد پناهی در پی عشق است و سودای وصال

بی نصیبی      دردمندی  ،  میکند  از  خون عاشق     ارتزاق

اشک در چشمان اگر ره می گشاید می خزد   اندر    جبین

این سر      وامانده     می خواهد   شود     از این  تنش در   اشتقاق

سینه از جور ستم سوزان و د ل گریان و اما  لب خموش

آتشی در خرمن جان شعله ور،    اما      نهان    در احتراق

داد خواهم داد  از  جور رقیبان و  جگر  خون از وحوش

با      جهانی   پر ز عشرت، بی نشان از شرح درد افتراق

این  زمان خاموش باشی   گر “اسد”     گوید سروش

آمدی خود بانشان آدمیت از درآو   نی ز  روی  اتفاق

 

 

 

 

 

قربانی

بزن کنار پرده را، تو ای خدای در همه حال

تا به بازند شرط ، شب روان خسته خیال

پرده که رو شد، برخلایق خویش پرده را بدار

گریه ی دلقکی ز صحنه وخنده ای در حال

عابدی را که فاسق است در همه کار ها بسیار

فاسقی مست باده و مستِ جام مالامال

کاذبی قاضی است و حکم کرده، صادقی بر دار

آه از آن   کبریا    و صبر    و   جاه   و جلال

ای خدای یگانه حی و حاضری، تو خود به شمار

رنگ مذهب ، به هزاران در عین کمال

بی شمار است مذهبت،  از برای هر خونخوار

از تو  هر کس نقشی آفریده،  در اوج خیال

می کُشد  هر کسی را  که جان دارد، این خونخوار

می کند خون  نثارِ   درگاهت، هر عمّال

نفسی را دمیده ای ، میکشد در رهت به قرار

بلی اینست قربانیت، به پذیر ازاین قتال

تو عجب صابری،  دست از این کارها بردار

یا چنان کن که بنده ات     نشود خر دجّال

 

 

 

آمده ایم

ما   نه  خود  بهر   هوسرانی  و      جاه       آمده ایم

رهروی گمشده در خاک مغانیم ز راه  آمده ایم

زایر     فصل      بهاریم     و     ز طوفان خزان

تا     به      نوروز       رسیم      این همه     راه     آمده ایم

گلشن عشق     تو     دیدیم  و گلستان بهشت

محض  یک شاخه از  آن  لاله ی نار آمده ایم

یا  باد    آنکه    پدر    شعری    از    حافظ می خواند

( ما   بدین   در    نه    پی حشمت  و جاه   آمده ایم)

آسمان سخت به باید  که بگرید و به  باران شوید

دیکته   به     نوشته      غلط   ،    غرق     گناه      آمده ایم

سالها پیروی پیر  خرابات   فقط مستی بود

اینک افتاده  ز   پا   از  سر    راه   آمده ایم

سر هر نامه “اسد”  آیتی از مستی  هست

مشق ما  بین که پر  از  مستی و جاه آمده ایم

شعر  داخل پرانتز از حافظ

 

دمی نگر به چشم ترم

ترا قسم به دوچشمت   دمی نگر به چشم ترم

ز  گریه  وا      نشود    بغض   سینه   تا   سحرم

بیا   که  درد       فراقت    به   خون    کشد     جگرم

نکَش به  موج بلا  جسم زار خون جگرم

درون سینه مجمرآتش  ز عشق سوزانم

که شعله میکشد از دل ز سوز    پر شررم

منم  که در غبار مه گرفته هنوز  تنها یم

دیار گم شده باقیست در خاطرات پر خطرم

اگر گذار تو افتد به یاد خاطر من همی دانم

بدان  که  به   بیادت   هزار   باره  مفتخرم

اسد  در آرزو ی وصالت بعیدمی داند

فغان که نیاسود به راهت   بیا و شاد کن سفرم

 

یاد   ایامی

یاد   ایامی   که   در عیش   هم فغانی    داشتیم

در     میان     جمع      مه رو،   مهربانی      داشتیم

مادر ،    اندر    آرزوی    وصلت   وا لا گهر   ،

سورسات   مجلس جشنی   به   پا      می داشتیم

چشم   تا      چشمی         به      هم          میگذاشتیم

جشن   های     مختصر         اما         صمیمی       داشتیم

 

عاقبت مکر زنان حاکم شد و راضی شدیم

گو    که    در شهر    غریبی مسکنت می داشتیم

مادر    اما   خال اول را   نشان خود کرده  بود

دلبری مه پیکری از دلبران پنداشتیم

از برای  دیدنش  همراه   هم   عازم شدیم

دید اول هم بلی  را گفته و دل در گرو بگذاشتیم

این زمان دیریست از آن روزای خوب

پا   به     پای هم چهل سالی   به سر    بگذاشتیم

یک دوجین  از روزهای ماه اسفندش که شد

روز  های     آمدن،    زایش،    تولد     داشتیم

گویی یا امسال شصتش با خبر شد روز اوست

ما   هم  اما     روزها     را     بیش  از این    پنداشتیم

 

 

از چشم یار   افتاده ام

مست      بودم من ندانستم  که  زار افتاده ام

سایه     سروم       ولی     بر      سبزه زار              افتاده ام

از       پریشانی      ندانم در    کجا     مسکن            کنم

چون     گل     پژمرده        بر    روی   مزار      افتاده ام

دست یاری کس نمیارد بسوی من دراز

دست گیرم چون  کنون منهم  ز  کار  افتاده ام

دل  مرا      و من   دل دیوانه را       گم   کرده ام

در        کویر          آرزوها             چون     غبار          افتاده ام

نیست   پروایی مرا    از تلخکامی های   عشق

در      ره عشقش        شتابان      بی قرار               افتاده ام

تشنه  ی     برق  نگاهی      آشنا      هستم           ولی

خود     نمی دانم     چرا    از چشم    یار          افتاده ام

عشق    را  از   خود    مرنجانی مبادا ای ”  اسد”

تا     رسم    بر کردگارم  ،    از       قرار         افتاده ام

 

 

 

                                                                                      باده پرست

ترک خود گفته  و   دل در  گرو  عشق  تو   بستیم

در     تو      پیوسته      و     از    هر      دو      جهان       مهر گسستیم

تو        اگر         مهر گسستی       دل    ما            را        بشکستی

ما       بر    آن          عهد       که     بستیم   به         پایش  بنشسیتم

دست شستیم ز دل در     ره   تو      پاک     نشستیم

نقش رخسار  تو   را     در      دل   و    هم     دیده       ببستیم

رند    و     دردی کش     و     مستیم و    همینیم     که هستیم

زاهدا    خرده       مگیرید   که مفتون می   و       باده     پرستیم

ما به می باقی   وخود   در  طلب باده   و پیمانه نشستیم

حلقه   در   دور سبویی زده  ،در  ماتم می  مویه نشستیم

زاهدا منع نکن باده    که هشیار   ز می گشته و مستیم

رفت روزی چو” اسد ”  در رهتان   کاسه شکستتیم

دست تزویر و ریا را چه بری رو سوی هر بت

بت   پرستی    به تو   زیبد    که    بتت     را        نپرستیم

 

 

 

 

 

بی تو

بی تو در حسرت جدائی خویش

گله    از      روزگار خوار می کردم

تشنه       و خسته             در                  کویر تنهایی

طلب       یار غمگسار       می کردم

گرچه دستم نمی رسد    به     تو امروز

به رهت جان نثار می کردم

گر     بیایی          شبی          به                  بالینم

سر به دامانت اختیار می کردم

خواب شیرین روی زانویت

می خلیدم چه خواب می کردم

لذت    ناز    دست   تو     بر سر

میچشیدم   چه     حال  می کردم

رفتی    و   ز       خود   نپرسیدی

بی تو    با    خود    چه   کار می کردم

این زمان “اسد” تک و   تنهاست

آرزو     با تو  در   کنار   می کردم

 

چشمان سیاه

به چشمان     سیه    کردی     هزاران     شبهه    در         دینم

بیا       کز      چشم     زیبایت         هزاران      بوسه         بر چینم

خدا      را    دلبری      شاید     که      بی نامت               نیاساید

مباد       آندم     مرا    روزی          که      بی     یاد          تو         بنشینم

جهان پیر است و  افسونگر  از   او عمری   وفا    ننگر

که این عفریت افسونگر  ملولم میکند از جان شیرینم

جهان فانی است میدانی، خلاصی نیست هر آنی

قلمرو     عالمی       دیگر    به   باید  ،    شهسوارش عشق می بینم

اگر      دستم    رسد     روزی    که از     دامان بر   آویزم

(حرامم    باد  اگر من جان   به    جای   دوست بگزینم)

شب شور است و دلتنگی از آن  رقص و هماهنگی

خدا    را  منعمم  گردان    به    بینم  خواب     دوشینم

“اسد”      برخیز      در  یابی    چه کردی     با      خود      و      دیگر

قلم    کوتاه     کن یک سر     خرابت      خوار      می بینم

داخل پارانتز از حافظ

 

 

چندی گدای شهر شدم

دوری است که عاشقم و مفلس و گاهی مشوشم

با اینکه می نخورم  روز و شبم نیز سرخوشم

گفتی         ز سَر            الستی             بگویمت                        سخنی

آنگه   سخن ز   سَر     بگویم     که       پیمانه     برکشم

من            آدمی    بهشتی  ام  اما     در     این              جهان

اکنون        اسیر       عشق      جوانان         مهوشم

رسوای     عالمی    شدم        از                   درد         عاشقی

مدهوش      جام       می         صاف        بی غشم

شهریست       پر  کرشمه   و   حوران ز هر    جهت

چندی   گدای   شهر شدم   از حد  بخششم

پروانه ام ”  اسد ”   تو      مترسان   ز      آتشم

درد یست  عشق      و  به این   درد     دلخوشم

 

 

 

فرشته

من از قرار عزیزان و در دیار جنان

فرشته   سر      کویت        خوشم      که      آزادم

زمان چه شد،  خطا      خطای آدم بود

کبوتر لب بامت ، ز چشمت افتادم

هنوز   بنده ی عشقم اگر چه  نا شادم

ز  حادثه   من هم     به   دام آدم افتادم

هوا    هوای تو ست   در   دلم ،   ورنه

بغیر   نام تو   نقشی      نداشت            بنیادم

بنام عشق    تو      آغاز می کنم هر روز

که      هجر       تو          آخر        به    داد        بر       بادم

طلب که      گوشه چشمی     ز     راه    کرم

که آرزوی   وصالت    نرفته    از   یادم

” اسد” فتاده  همچو  اسیر ی  به کوی   بدنامی

عنایتی  فرشته   سر   کویت شوم که آزادم

 

 

 

گریبان می درد    هوشم

زهجران گشته آشفته  گریبان می درد هوشم

نسیم صبح می آید صدای صبح در گوشم

اگر امروز  را خوردم دگر می  هم نمی نوشم

که از مستی  خراب صحبت جا مانده  درگوشم

من آن لولی وش دریای انسانم نمی دانم

چرا تنهای تنها گشته در دنیای بی رنگی  فراموشم

کنار مادر   ایام می مانم  ولی هرگزنمی نالم

عجب دارم ز دیوانه چه    بد   خویم   چه    بد جوشم

بهر حیلت که بتواند مرا خواند  به  آغوشش

به کام هر  دو   عالم گر رساند    باز    می جوشم

همان طفل یتیم وادی دنیای  امکانم

که گر خاکم شود کوزه، نمی گیرند بر دوشم

نه  آن شمعم که بتوان کرد      خاموشم

مگر ساقی   دهد  جامی ،کشد   یکباره  آغوشم

شراب  خمره ی جوشم “اسد”   افتاده  در سویی

پسند  خاطر   دلبر  شوم شاید اگر افتادم  ازجوشم

 

کار         فرو  بسته

ای که در آرزوی دولت منصوری و اسباب زعیم

نقل    قولیست    ز   فتوای مغان     عهد قدیم

آنکه    او      دل      بستاند  ،          دهدت        روزی    ی خوش

دلبر     ما      نه    روا،     نقص    کند     خلق    کریم

غم  مخور  غنچه ی  دلتنگ          فروبسته         کناری  بنشین

مدد  از آمدن  صبح  بیابی و ز  انفاس نسیم

معرفت   خواهی       اگر           رو      طلب    از         دلبر       کن

(درد     عاشق   نشود     به      به     مداوای    حکیم)

گر  چه خود     سیم و   زرت      نیست     برو      شاکر      باش

چون همه لذت عشق است و قضایای رحیم

“اسدا”برسر دولت  و قدرت    دنیانفریبی هشدار

جز به نامی نبری  با خود  و بسپار به دنیای لئیم

داخل پارانتز  حافظ

 

کوله باری از عشق

نهاد آن سنگدل دُردانه عشقی در میان کوله بارم

که تا ره می روم  باشد به کولم در بَرم یادر کنارم

نمیدانم چه سالی بود و ماهی درچه روزی درچه حالی

که درد عشق هم آمد ز بیدردی گرفت آندم سراغم

نگارم از کدامین کوچه آمد، من نمیدانم خدارا

چه روزی بود و یا شب، خواند خود،  افسون بنامم

نگارم رفته از پیشم و من تنها تر از تنهای خویشم

مرا عشقیست نافرجام از دوران شور و شوق شبابم

کنون در آخر خطم کسی از من نمی پرسد   چرا

جاماندست آن دُردانه های وامانده در کولم وَ جانم

کسی هم خود نمی داند امانت پیش من از چیست

خودم هم عاجز از گفتن نمیدانم دراین معناچه نامم

ولی میدانم اینجاجای عیب و عیب جویی نیست

امانت مانده از قرنی که بی رنگی نشان دارد پیامم

نگاهم میکنی همچون غریبی من   چون خموشم

و میخواهی بدانی تا به کی باری   به دوش خود دارم

ندای دل شنیدستی گذر از راز و رمز عشق

که     ویران میکند هر    دل   که گوید من    غلامم

غلامی حلقه در گوشم  ،غلام حضرت عشق

مپرس از من    چه سان افتاد     در  دستش      لگامم

 

مصلحت

حالیا     مصلحت      وقت     چنان می بینم

که       روم خانه        و      در      گوشه ی       آن         به  نشینم

جز کتاب   و قلمم  نیست    مرا      یار و    ندیم

بهتر        آنست        که   حریفان      زمان      کم       بینم

(سر به آزادگی از خلق  بر آرم چون سرو

گر     دهد    دست    که   دامن    ز     جهان     بر   چینم)

بس  که  با    مدعیان لاف صداقت دادم

(شرمسار         از      رخ      ساقی     و           می            رنگینم)

شرمسارم   ز خود   و      بار غم   او          هیهات

(مرد     این           بار      گران      نیست         دل مسکینم)

سال ها      پیروی خصلت و       آیین کردم

بر   دل     خود      زدم    آن     دشنه      که    با   خود     کینم

من اگر رند و خراباتیم و مست و خراب

همه آورده ی من سفره ی خالیست و کمتر   زینم

“اسد” از دست دل   خویش پریشان باید

که   صفای  د ل   او     کرد       سیه روز     دل مسکینم

داخل پارانتز حافظ

نقش

قلم بدست گرفتم که نقشی زنم  بر  بوم

خیال نقش    تو     برسر     فتاد     هرچه      کشیدم

قلم گریخت ز   دستم   به  بوسد ابرویت

نهان    به     راه       خود       افتاد       هرچه       دویدم

قلم سراغ  دوچشمت من آرزو بردل

رهش     به چشم    دل افتاد     هر  چه      کشیدم

من از سیاهی چشمت و آن نگاه عمیق

قلم   کشید      سیاهی ، هر   آنچه      من    بکشیدم

گناه    چشم           سیه              بود        و    عمق         نگاه

که      رنگ     سپیدی     به    روزگار    ندیدم

بیاد         هر        چه      فتادم  تصور      تو           بدیدم

بجز           جمال     تو     در      سر تصوری نشنیدم

من    و قلم       دو      گلاویز     هر     چه        بریدم

قلم کشید ناز  نگاهت، تصوری که ندیدم

به جعبه ی رنگم نشان رنگ از   تو گرفتم

نبود رنگ نگاهت        از آنچه من   بکشیدم

گناه             بخت          پریشان          و  چشم      سیاه

(چو    آهوی    وحشی    ز     آدمی         برمیدم)

به رنگ نگاهت  “اسد” شده    افسون

به  عمق ژ رف  نگاهت  هنوز هم نرسیدم

داخل پارانتز از حافظ

 

نشان  عشق

یادم آید آن روزی ،

بهر دیدار، شادمانه  می رفتم

یار  را      بینمش     یکدم،

جلدی      اما     به خانه می رفتم

او ز دست من عاصی،

من ز دست او هر دم

نا شکیب    و       سرگردان،

عاشقانه           می رفتم

او طلب، که از       دیدار ،

لحظه    را    غنیمت    دان

من    چه     سان    بسی      ساده،

بی نشانه      می رفتم

روزی   از      روزها    در    پی اصرار   ،

من       به        او گفتم

بهر معنای  یک لغت    باید،

به کتابخانه می رفتم

گفت، گو      ، که شاید من،

جواب آن لغت دانم

گفتم آن لغت عشق است،

در پیش بی نشانه می رفتم

تو نشان گر ز عشق میدانی،

یا که از او نشانه ای داری

بنما شکل و شیوه اش منهم ،

پی تو بی بهانه می رفتم

عشق هوس نیست،

عشق بازی هم هوس است

من به عشق آمدم گر  نه،

بی هوس شادمانه می رفتم

عشق گویا پسند دلست،

نه برای هوس که میخواهی

به مثالش عروسکی را بین ،

همره کودکی به خانه می رفتم

عشق گویا که بخشیدن،

عشق گویا فد اشدن تو میخواهی

تا بدانجا روی  که میگویی،

جان نثارت شبانه می رفتم

 

 

نور خدا

در خرابات مغان بودم و سرمست ز شوق

آب     و آیینه بهم ریخت    چه ها می بینم

نور    ایزد    بدرخشید   چو    از           محرابش

نوری   از   دل   بدرخشید   و     صفا     می بینم

حاجی    اندر     ره   آن  خانه        به دنبال       خدا

من  در آن خانه     بتی     از همه جا می بینم

گفتمش   گر     تو         خدا    جو    هستی

حال پیش آی که من نور خدا می بینم

تو    به     دنبال خدا ،   خانه     خدا        می گردی

آب    در کوزه و   من    تشنه    تو را می بینم

یار    در    خانه    و   تو گرد     جهان      می چرخی

مهر    را     جلوه ای     از  نور    خدا می بینم

چه کسی گفت “اسد”  تو زمان را در یاب

لحظه ای  خوش به خرامی و چه ها می بینم

 

 

عمریست سر      دوانم

عمریست    نازنینا کز می تهی ست      جامم

دردی     کش  مغانم      سودای         می  گواهم

عمریست سر      دوانم   پرگار     وار     گردت

سر گشته ام        و  لیکن        پای استوار         مانم

عمریست آرزویم بوسیدن از لب توست

تا کی رسم به لعلت این پرسش از نهانم

احوال       درد مندان       درد              آشنا                 شناسد

ماییم      و      کهنه      جامی     وا مانده    از جهانم

شیخ           و       فقیه        و    زاهد  عشقت             نمی پذیرند

شادم  در      این  ولایت   از غم    رهیدگانم

 

شادم دمی که آن دم فردا    و دی   ندارم

گویا که  کشف این  راز به نمود ه  عارفانم

آنکس که دی ندارد   ، فردا ی خود  فراموش

خود عاشق است     ومنهم بی شرح وبی    بیانم

پا  کوبان سر اندازیم

به رقص  آ، با   غزل خوانی و  پا  کوبان سر اندازیم

به جام باده می   ریزیم و می   در ساغر اندازیم

غم وحرمان شراری شد   که جانها    را    فرو     ریزد

بیا    باهم    بیاموزیم  و   بنیادش     براندازیم

جهان    وارونه      شد   جانا  کسی در   جای   خود     نبود

بیا  این  جابجایی ها به یک نظمی در اندازیم

یکی    یک     قصه می بافد       یکی    از عقل می  لافد

(بیا کاین داوری ها را به پیش داور اندازیم)

سعادت ،     عافیت خواهی     بیا         با     ما     به     میخانه

شرابی در قدح ریزیم و پا کوبان سر اندازیم

خوشا آن دم فرو   ریزد   بساط  عیش خود  خواهان

به  پا خیزیم  از نو   آدمیت  را  روالی دیگر اندازیم

“اسد  ” با می در آمیزی ز شعر   خود      به پرهیزی

هوس  را عقد بست ا نسان  چسان از سر براندازیم

داخل پارانتز از حافظ

رمضان

رمضان رفت و تو در مجلس انسی و مدام

ساقی      حور وشی         با    قدحی   از می    و   جام

تو چرا  می   نخوری عمر   عزیزت    به حرام

جام بر گیر  و   دهل می زن  و غوغا به مقام

چنگ     و   تار    و می     گلگون   به          کنار

یاد   کن  لاله خونین    دل   افتاده     ز  جام

یاد    کن هر دل شوریده   به آوای   مقام

دل قوی دار  به  عشاق و نوا ،رنگ تمام

گو   که زاهد نپسندد   می و مطرب به حرام

ما   بر    آنیم    که عیدی به     شود    عیش مدام

می و مطرب  ، دل   و  آوای مقام

خالقش      گو        که     خدا      هست        تمام

زاهدا خرده مگیرید    که این عیش مدام

رنگی از اوست، شده فعل حرام

گر حرامست” اسد” گو  که چراهست مقام

سهو    صانع   نگرم   گفته  ی زاهد ز حرام

 

رویای رویا

رفته       از     دستان       عزیزی          ما   همه      رنجیده ایم

اشک حسرت در نبودش با نگاه آلوده ایم

هر   گسی    رویای خود     بیند   به خواب    اما     کنون

ما   همه       رویای      رویا    را    به خوابی       دیده ایم

هر کسی    چیند     گلی بر حسب حال  و روز  خویش

ما   هم    اما      یاس  را    با     یاد      او      به گزیده ایم

هر کسی پوشد       به نوعی رخت رنگین و لباس

ما     همه  در سوک     او    رخت   سیه پوشیده ایم

او     به غربت زهر    تنهایی   به   کامش  رفته   است

ما   ز هجرانش غمین،گریان بسر کوبیده ایم

مرگ حق است و     همه در حال مردن زنده ایم

ما    به طول زندگی   هم مرگ      را   سنجیده ایم

عمر            رویا       را    به        طول     زندگی       نتوان        شمرد

عرض عمرش را     ببینی      بیگمان آسوده ایم

 

 

روضه رضوان

آتش افتاد    به     دل چون خم می    می جوشم

ساکت       و         غمزده              با  سوز           دلم       خاموشم

ادعای      طمع         بوسه      ز     جانان             کردن

قصد جان است و منم  از سر جان  می کوشم

دارم امید  از     آن سرور   خوش فرنوشم

فیض    لطفش نزند  بار        گنه        بر   دوشم

پدرم   روضه     رضوان سر             آگاهی         داد

من چرا   باغ     بهشت ش      به    جویی      نفروشم

در میخانه     گشایید    که  دلخسته     به  دنبال  می ام

بی می      و      میکده     با     بار   غمش می جوشم

بوسه ای از لب جانان   طلبم  می کوشم

من ز جان سیر م   اگر یار  رسد آغوشم

“اسد ”  ا ر   یار    رسد      هول نشو    بوسه طلب

گرچه   اینست    کلامی   که از آن  مدهوشم

 

سفر دل

ما   سفر      با   دل   و    دیدار     ز  دل      با صنم دل کردیم

سفر آن است که ما بر قدم دل ز خود   دل کردیم

سفر     خاک      بجز   گرد    و  غبارش     که ندارد      حاصل

ما سفر  را به   زیارت     به   دل   و  با   هوس دل کردیم

باغبان   گر    در       بستان    نگشاید  ،      تو     بگو              نگشاید

ما    تماشای    گل از    دید   دل   و    پنجره   با   دل کردیم

بد    و     خوب     و غم    و   شادی         و      صفا    و         پیمان

همه    خود  بار   دلی      بود  که  بر   بار خود    و    دل  کردیم

ما چو گرداب  در   آبیم    ندانیم چسان   می چرخیم

قطع   امید ز سر      رشته خود      از   دم  ساحل کردیم

ما  گذر   با  می  و معشوق  به منزل،  ز دل خود کردیم

گذر  از دل نتوان گفت   گذر از  دل  با دل کردیم

در سفر   همره تو   با  تو  “اسد  ” بود    و   به دل خون کردیم

در سفر بود هر آن زخمه   که در  رفتن با دل   کردیم

 

 

 

ساقی بداد ساغر

ساقی       بداد       ساغر        چندان      نمود               مستم

از   خود    خبر      ندارم   در      عالمی      که       هستم

دوش از دیار خوبان از کوی می فروشان

چندان      قدح   کشیدم     از      پای    تا   نشستم

مستی    بهانه ام شد چون     عارضش    بدیدم

هم   جامه   را    دریدم       هم  جام    را    شکستم

از      مسجد    و     کلیسا    از     دیر         و    از         کنیسا

نبود   خبر     ز    شوقی  ،که   به دل     نهاده     هستم

همه        تارها   گسستم ،   در      غیر     بر     تو            بستم

ز درم  تو چون درایی    من از این جهان گسستم

“اسد “از   دیار خوبان نرود  به جای دیگر

تو   بیا    و   از تو   رویی   که از این جهان گسستم

 

 

آمدم

در امن و عیش بودم و کاری به من نبود

عیش ام گسیخت و  از آن در  بدر  شدم

شهری پر   از  کرشمه و   ارباب معرفت

با     کاروان عصر  رهرو  راه   عدم شدم

در   ماه بهمن و  آن سوز   و   سردی   هوا

با آتشی به دل داخل خیل و حشم شدم

تا خود  شناختم در آتش عشقش به سوختم

آسوده سر ، جان    به   رهش مفتخر   شدم

در     هجر     او    که    چه     شب ها      و      روزها

چندان گریستم که   به مرداب    در    شدم

کوهی      نماند    بگردم، کویر    و    دشت

دنبال صید   بودم  و   صیدی   دگر شدم

اینک نه مانده نه صبری بر این وصال

آخر       نگر     به      چه          حالی    بتر         شدم

در       منزلم    همیشه    و      تحقیق        می کنم

گویا        که  شاعر       شیرین      اثر       شدم

(من پیر سال و ماه نیم یار بی وفاست

با من چو عمر    می گذرد      پیر تر        شدم )

داخل پارانتز   از حافظ

 

یا خدا

سال ها    در   کوی تو    رحل    اقامت         داشتم

با    امیدت    در     دلم  نخل    امل      می کاشتم

زندگی       را     بی خودی     برخود         گوارا         داشتم

می شدم      دیوانه  گر     از خود   خبر         می داشتم

می شدم  بت  در  میان   دسته  ی  دردی کشان

چون گدا دست   طلب  بر آستین می داشتم

عمر    باقیمانده   هم  با   درد   و غم از دست رفت

تا       به   کی     گویم    که روزی       روزگاری   داشتم

یا       بکش یا         دانه    ده    یا   از   قفس        آزاد     کن

آنچه      از       دستم    بر آمد               پرچمت             افراشتم

چون دلی پر خون شود بی حاصل است تدبیرها

کاش پیش از خون شدن دل از تو بر می داشتم

یاد  از آن  روزی ” اسد”  کن کز  پی تقدیر   تو

میدویدم پیش خود شرط و قراری  با خودم  بگذاشتم

 

 

 

یاد    ایامی

یاد         ایامی     که  دوران     جوانی     داشتیم

در             پناه               مادر             گل              آشیانی                  داشتیم

عاشق بی ادعا می گشت در اطراف ما

صبح     و    شب    در فکر        ما    بود     و        پدر       انگاشتیم

آخرین   کودک     که   آمد    در   میان  جمع   ما

خاطرش     را     هدیه  ی    نو      از        خدا    پنداشتیم

رفت از دنیا پدر هم پیش این زیبا  نگار

ما     هم   اما    از     پدر      یک       یادگاری       داشتیم

مادر          اما           چند       سالی        همرهی     با    ما       نمود

گو    که     او        را     هم     همینجا          پیش         او      بگذاشتیم

خواهر اما طبق عادت پیشدستی کرده است

او سفر کردست  ما هم رفتنش را بی هوا پنداشتیم

بی هوا  رفتن نبود آنسان که پنداری ” اسد”

او  ز  خود    هم  رفته   بود   و   زنده     می انگاشتیم

 

 

باد  صبا

یارا   چمن و گل را بی روی تو رنگی نیست

بنشین   و  جهانم را  رنگین گل و    ریحان کن

دیشب       گله    از زلفت    با    باد    صبا    گفتم

گفتا    گله   را      بگذر، رو ، رو سوی    جانان کن

با         باد      صبا      رقصید     آن    سلسله    مویت

من ماندم و مهجوری، دردیست تو درمان کن

منعم مکن   از    زاری، از    گریه و   بیداری

گر حسن    نظر      داری  بر خیز    تو      پایان    کن

شادان که تو  بازائی، شوری به سر اندازی

بازای و  دل غمگین یک لحظه تو شادان کن

پرسد همه شب از من  ، اینجا “اسد” دلخون

کی باشد    و   باز  آید  ؟    گوید       که تو  پایان کن

 

 

 

پستان

روز موعد چون رسید نعره زنان

آمدی  لخت  با  تنی عریان

سخت  مبهوتِ  آسمان   بودی

تا کشیدی آهی  از   هجران

با تنفس از  هوای   این  زندان

تو  یکی هم شدی ز همبندان

بوی  شیر  و  هوای  یک پستان

اولین خواهش  از  تمام  جهان

لب به  دنبال خواهشی از  جان

و زبانی که به دنبال شیره جان

مکشی هم  حریصانه  می جوید

تا  بیابد  مَکَد   نُکِ     پستان

نُکِ پستان و  هر  مَکِش به دهان

می تراود  بنوش شیره ی جان

آن طراوت آن لطافتِ نُکِ پستان

دیدنی شاهکار آفرینش انسان

نوکِ پستان و باهرمَکِش به دهان

و تراوش  به شیره از  نُکِ  آن

وَ مَکیدن حَلاوَت  از دل  و  جان

به کسی  کو  مَکیده شد پستان

می شود گفت  برای   هر   انسان

زیباترین  خاطراتِ  یک  دوران

از تولد بگیرتا یکی پیرگشته زجان

خوشتر از  یک  مَکیدنِ  پستان

یا   مَکاندَن برای آن  دگر  انسان

خوشترین آرزو  به هر دویِ آن

تا   توانی  برو و    بِمَک  از آن

یا بِمَک  یا   مَکیدِه کُن   پستان

 

رفتم از دست رفیقان

رفتم از دست رفیقان و شدم دل چرکین

سر و  پا را  نشناسم روم آهسته و   دل خسته  غمین

عمری از ساغر دل خون جگر نوشیدم

تا که در دام زمان گم شده در  بند خیالات و یقین

به سراغ می گلگون حیاتم رفتم

تا   که از   رنجش دوران برهاند ، کمکی بهتزاز این

شیشه ی می به گرفتم که بنوشم جامی

شیشه از دست بشد آخر و بشکست   همین

بی می و غم زده و زار کجا باید رفت

کو جوانی      که گریزم ز خود   و   اهل یقین

آرزویم همه اینست” اسد “دریابی

را ه روشن  که نشان داده ترا   عشق چنین

 

 

روز      وداع

(       بگذار    تا       بگریم   چون            ابر       در       بهاران

کز     سنگ  ناله خیزد      روز     وداع          یاران)

هر  کس       که    یار    دارد            و   ز        یار         باز        مانده

سخت است قطع امید   از      وصل دوستاران

ماندم   غریب      اما        در      دیده     آب حسرت

گریان  چو سیل و سیلاب  در فصل نوبهاران

عمر  یست که بر نشاندم عشقت به گوشه ی دل

اندوه      دل نگفتم                الا         یک از هزاران

حسرت  نشسته بر   دل  ،کاری   نمی توان  کرد

دردم        نمی توان          گفت  الا    به غمگساران

رویا              تو        رفتی    و من      گم گشته       در            خیالم

باشد      که    پیشت   آیم      تا فصل نو بهاران

داخل  پارانتز   از سعدی

 

 

شتاب کن

ساقی بنوش باده   و    قدری      شتاب    کن

می  در    پیاله  ریز  و    قدح      پر شراب کن

دور فلک درنگ ندارد صواب نیست

مهری گشا و    رخ   بنما   و        دعا  مستجاب کن

زان   پیشتر     که عمر    به     نسیان شود خراب

ما را به شرب باده ی گلگون خراب کن

روزی رسد که چرخ از گل ما کوزه می کند

امروز     تو   خود     خاک     گلم پر شراب  کن

روزی رسد   که عالم   فانی   شود     خراب

با جام می     تو عالم         فانی  بر آب   کن

برخیز ” اسد  ”  چراغ عمر  می شود خموش

می  در    پیاله    ریز            کجایی           شتاب   کن

 

 

 

کو

مهجور مانده ام من،  آن مهربان من کو

ای دوستان بگویید آرام جان من کو

رفت   و   مرا   نهاده،   اندر     دیار     غربت

ترسان ز  دام و  دانه ،صیاد  جان من کو

رفتست    و   دل   به یغما ،   همره   ببرده   با خود

گم  گشته در غباری،  آن دلستان من کو

دل نیست   تا   بنالد  شرح   فراق   هجران

بی   دل چگونه  پرسم ،روح و روان من کو

در       بوستان عشقش   هر   کس   گلی          بچیند

تازه   گلی   ز  غنچه،  در     بوستان      من کو

گفتم به خواب بینم آن روی نازنینت

لیکن ز چشم مستت پروای خواب من کو

مستی بهانه ای شد  بلبل ز آشیانه اش رفت

تنها شدی  “اسد “جان ،آن مهربان من کو

 

 

گذر عمر

گذر عمر    به بین بر لب جو ،فرصت جو

آبی از چشمه برون جست و روان شد در جو

می رود    پای درختی و  به     بستان آرام

می مکد   تشنه   زمین،   آب روان هم    از جو

قطره آبی که جهید از دل خشکیده زمین

می رود     سیر       کند            تشنه      لبی     را      از      جو

آب         جو           پای       به       بستان           دارد

غیر    سبزی      اثری         هیچ        نیابی      از          جو

آب  جو    در      حرکت سیر کند    هر       تشنه

همت    آب طلب ،حاشیه ی  فرصت    جو

گذر جوی       به بین       با گذر     عمر    به      سنج

سیر کن تشنه لبی   با قدمی یا قلمی، همت    جو

عمر کوتاه و چو آب گذران در گذر است

در  گذرگاه زمان راه روی، همره  خود  عزت  جو

آبرو می رود   و   جای    پشیمانی   نیست

زیر باران حقیقت  برو  و نامه  ی خود را تو به شو

 

 

آهسته       آهسته

هراسان در پی دلبر شدم یاهو زنان   آهسته       آهسته

پی خم شد پیاله بی شراب و ره زنان آهسته     آهسته

به گرمای   وجود       آتش عشقش نهادم   پا،       ندانستم

( که   خواهد    خورد     خونم   چون     کباب       آهسته      آهسته )

صدای    سوز من   در    نیمه شب       بر  پا،     نشد    همدم

(گران گشتم      به    چشمش   همچو  خواب    آهسته      آهسته )

هنوز اول پیاله از  شرابش را نخورده سخت  افتادم

فراموش     از      گمان گشتم، خراب،    آهسته      آهسته

کنون     من        دائم   الخمرم،     پیاله      سو   به سو        هر       کو

به این خرسندم از دل می رود یاد شباب آهسته آهسته

کجا    ره     میبری         با خود       گران        باری ز خاطر ها

” اسد”دل می رود شاید  ولی گردد خراب آهسته آهسته

داخل پارانتز   صائب تبریزی

 

 

 

 

 

 

 

بالین مادر

سر بالین مادر بر شدم دیشب دوان آهسته آهسته

رخم بر رخ نهادم پرشرر با صد زبان آهسته آهسته

لبش بوسیدم و چشمش، به گونه  چون رسیدم من

به نجوایی جوابم داد زیر لب مدا م آهسته آهسته

کلامش تکیه بر دورت  بگردم بود تا بود  از قدیم

به نجواهم به زیر لب همان تکرار شد آهسته آهسته

و من واماند ه از دنیا و مافیها رهین رحمت مهرش

نمی د انم  چه گویم در       جواب    آهسته آهسته

ز دست چرخ گردون داد می خواهم، نمیدا نم

چه می خواهد ؟  چرا جان  دادنش آهسته آهسته

چوشمعی سوزد و نقصان  بگیرد قوت و قوتش

روان جان از بدن دامن کشان آهسته آهسته

دگر نجوا   ندارد، نا ندارد ،چشم ها  را بسته  می بینم

زنم     بوسه    به     پایش  هرزمان        آهسته آهسته

وداع آخرینش سخت و جانسوز ست وتابش سخت

دلش همراه    ما     بنهاده    و    گشته     روان آهسته آهسته

 

 

 

 

خواب آلوده

دوش رفتم  ز پی اش صبح به خواب آلوده

از ره    دور    رسیدم به برش مست و   شراب آلوده

پرس پرسان      ز    هوایش ، غم     درماندگیش

در دل تخت بدیدم که درازست و به خواب آلوده

پق پق گاز تنفس ، نگران  نفس   مادر من

و  حبابی که    به فنجان   گذران است   و    شتاب آلوده

و     سروم        در   رگ   مادر    به    هوای     یاری

قطره     قطره       پی     هر    لحظه     شتابان     به   دوا          آلوده

دست   در    دست  نهادیم    و لبی    پیشانی

و   سراغ از   دل   مادر که من   اینجا   و   تو   هم   آسوده

چشمهایش          بگشود        و        نگهی          زیبا     کرد

به    دلم گفت      بیاسای     تو    هم خسته           غبار آلوده

صبح جمعه  بیست و هشتم فروردین با  رومینا به اردبیل رسیدیم و مادر را دیدیم

 

 

 

ایدل  ایدل

عشق یعنی در ره  دل جان فدایش ساختی

خالقی گشتی ، به خلقت همچنان پرداختی

رفتی و دنیای نقشش را به دیدی یافتی

نقش  بی رنگی گرفتی در دلت انداختی

ایدل  ایدل عشق را چون یافتی، جان یافتی

از جهان رنگها خود را توانستی برون انداختی

ور نه در دنیای دون با نقش هایی از هوس

رفته در  رنگ و به رنگی میشدی میساختی

همچو   کبکی  سر فرو  برده  به برفی در    خیال

چند روزی خود   فریبی    بود  و خود میباختی

از در حیلت درآیی با کسان ایمن   مباش

حیله   با خود   کرد ی  و  روز وشبت  را  باختی

 

 

اندیشه

نمی شود  که بر خوری از درخت ریشه اش بکنی

نمی شود        که پشت   پای بر  اندیشه ات    بزنی

تمام خصم تو   اندیشه است  و نیک میدانی

مهارتی است نکشی خصم را و  بوسه اش  بزنی

درخت    دانش   تو    هیزم شکن   نمی   خواهد

سبد  بیار،   تا    گل و ریحان    به گرده اش   بزنی

حجاب    عشق    نشاید      که    پس    زند    از عقل

که     آتش است    و توانی  به سینه ا ش       بزنی

چو   رخنه  یافت  به سینه  حرارتی   ازعشق

دلت بسوزد      و خواهد      که آتش اش بزنی

در اندرون دلم سوختم ” اسد ”  تو  میدانی

گواه   عشق    نه    زیبد     به سینه ا ش       بزنی

 

 

 

آمده ای

باز    بر    کنج    دلم    با      همه  ناز    آمده ای

دلربایانه      چرا      بر   سرِ     ناز            آمده ای

جان به قربان تو شاید به پذیری از   من

دل و   دینی   که به جا   مانده و   باز آمده ای

ایندل من که فقط شیفته ی خاطر توست

جان به قربان تو    یارا    که    فراز      آمده ای

قدمت نور شده پرتو مهرت به دلم داد امید

این    تن غمزده    را     بنده نواز       آمده ای

آمدی دلبر من  گو   که    هزاران افسوس

وقت تنگست  به صد راز و نیاز   آمده ای

دل که     رنجید    بمردست    نکویی     میکن

دل گنجشک من وهمچو   تو   باز     آمده ای

“اسد “از عشق تو شد در  بدر و  خانه خراب

دیر گاهیست ولی با نفس روحنواز آمده ای

 

 

بده ساقی می باقی

بده   ساقی   می   باقی،  بهشت   و  می نخواهی   یافت

نصیحت    گوش کن جانا     ز   پیر       دیر     اگر خواهی

حقیقت از می   و مطرب   بگو    و    راز    کمتر       جو

که         کس   نگشاد    رمزی       از  رموز     راز         پنهانی

من از باریدن باران به خاک خشک     دانستم

پیام آخرینش را ز  بنیان کندن و آن سیل ویرانی

من از لغزیدن    اشکی     به    روی     گونه    دختر

شنیدم غرش عرش و فرولغزیدن  آن سقف مینایی

من از افتادن برگ و صدای خش خشش در باغ

به فکر    ناله     بلبل ، چه    باید کرد      با آن سوز فردایی

نه من  دانم   نه تو       دانی   نه     اینجا      رهنمایی هست

بگوید      راز    فردا     را   چه    خواهد شد ؟          چه میدانی

من از اندیشه ام گفتم ، چه بسیاری سخن سفتم

فلک را بین، منییت ها ، سرِکاری است، گر دانی

 

 

 

 

 

گفتم ای دوست

گفتم ای دوست  تو رفتی وسرآمد شعف و شیدایی

ماند حسرت،غم ودرماندگی  و درد دل و بی تابی

گفتم ای دوست خوشا مجلس انسی شود و بازآیی

گفت  هشدارکه یا جای تو یا جای منست ،در خوابی

گفتم از    خواب چه          گویی     که       ربودی    از چشم

گفت درخواب نبینی تو مرا، چون که مرا  دریابی

گفتم از دل چه بگویم که نه آرام و قراری دارد

گفت بی دل که شوی خالی از احوال، دل بی تابی

گفتم آتش زدی و  سوختی و دود بر آمد از سر

گفت  خاموش کنی   با  قدحی     پر ز   می       عنابی

گفتم از غم به رهان  این ” اسد   ” آشفته

گفت   مستش   کنی از جام   میی پر ز   می نایابی

 

 

 

 

 

 

گفتم

گفتم که اندر  رفتنت  صبر   از   دل   ما   برده ای

گفتا   نشان   از صبر      ده  ، ما    را   کجا       و    فتنه ای

گفتم که اندر گفتنت    دل از دل    ما برده ای

گفتا  نشان از دل بده ، ما   را   کجا        بسپرده ای

گفتم که آن زلف کجت ویرانه کرد این خانه را

گفتا    کجا      ویرانه ای ، بنگر   که خود     دیوانه ای

گفتم که  مستی و خرام  نبود       تو را    عقل و     مرام

کفتا     کجا           میخانه ای،     ما    را    دهد       پیمانه ای

گفتم   چو   غنچه    میدرم      چاک گریبان صبحدم

گفتا  گریبان چاک   باش شاید که یابی   نغمه ای

گفتم    عزیز     عمرمی    من        عاشق             دانستنم

گفتا تو عاشق باش گو تا    هرزمان تا  زنده ای

گفتم “اسد” را  یافتی در زیر     پایت مانده   بود

گفتا  بماند  زیر   پا  هر کس گزیند  برخودش کاشانه ای

 

 

گریز پا

شب   با خیالت    در   آویختم     که میمانی

تنگت     در     آغوش    گرفتم     که   در      مانی

با      ناله       التماس     نمودم       بمان ،          نرو

طاقت   نبود     نگهداریت چون  که مهمانی

من راز دل نگفته     رمیدی تو      از     برم

هم مظطرب که شب    را     چگونه    میمانی

گفتم رقیب کیست کجایی ست هی بگو

گفتی گر افتاب  در  آید ز  چهره    میخوانی

گفتم کجا     پناه     بگیرم  به غیر     آغوشت

گفتی که در خیال سفر کن  که   می آیی

آسان        گریختی    و        با           آخرین نگاه

گفتی  برو  شب    دیگر توان  که   بازآیی

اینک به دور مانده “اسد ”  از کلام خودش

کی میرسی   به کلامی   دگر  که  بر خوانی

 

 

خواب

درفضای روحانی می روی هر شب رو به سوی دنیایی

سرد     و     خاموش و        وهم انگیز،            گاهی هم   تماشایی

با       هزاران شکوفه    رنگین،   با          گلستانی      از               فریبایی

این        فضا       گهی      خوب و         گاه   هم         بسی        تماشایی

چون شکر گهی شیرین،    گاهی  اما    بسی  دل      آژنگین

گاهی اما غم است و هم غصه، ناله و ماتم و  دل آزاری

گه   سبک گهی   سنگین،    گاه خاکستری  ،  گهی    رنگین

گه    فضای انسانی  ، گه   فضا ی روحانی،   گه  فضای شیطانی

گه فضا      همه            کابوس،   و         گه                    فضای                 رویایی

می توان             سفر کنی         لختی    در                  فضای        روحانی

شرط رفتنت           توشه ست    از       جهان                      هشیاری

وقت   بیداریت    در      روز،    آنچه    در    توان     داری

هرچه  در           توشه ات            ریزی     در      مقام                 بیداری

خود     عیان ،      رهاورد       است     از       جهان             هشیاری

من بچشم خود  دیدم حاصل  خدمت  و  فداکاری

در فضای رویایی ، در هوا پریدن ها ، سر خوشی، سبکبالی

وقت   غفلت  و   جفا کردن،  سر کشی،      ستم،         پریشانی

لغزش   و سقوط    آزاد ، ترس و    نکبت،  پر  از  پشیمانی

 

 

 

 

 

خم ابروی

دوش در فکر تو   بودم  که خراب افتادی

با    دو    پیمانه     چو    من    مست شراب      افتادی

گفته     بودی     که     دگر    می   نخورم   تا   هستم

چو    نگاهت     به     در     افتاد    خراب          افتادی

ساقی از در نگذشته تو شدی مست و خراب

جام در   دست و   پی جرعه شراب افتادی

زخم آن تیر نگاهش  به      چنان    کاری    بود

تا        کمان     ابروی           پیچید       خراب    افتادی

تاب   دل    باید    و    اندیشه  ز  هجرش  آری

تو      هنوز    در    خم      ابروی        نگار          افتادی

به کجا    با    دل و دینم     “اسد  ” آخر  رفتی

من    ندانستم از   اول    تو   خمار       افتادی

 

 

خوشه       چین

سحرگه      مادرم   در سر   زمینی

به شوق   چیدن   گل    با    نسیمی

به راز و رمز، راز دل سرود و

گشودش سفره  دل  را    صمیمی

به   ایزد   از  دلش   پیکی فرستاد

معما     پیشه کرد     با     خوشه       چینی

در آن پیکش دعایی از خدایش

برای  وصل خود   با  همنشینی

خدایا   منعمی   صاحب   قراری

تو   درمان    دلی علم    الیقینی

ره     میخانه     باید    از    که    پرسم

چه   باشد  تا  بسازی   با   غمینی

من از هجران  یار  و  همدم خود

غمینم مظطرم حسرت نسیبی

“ثوابت باشد ای دارای خرمن                                                                                                 

 اگر رحمی  کنی   بر   خوشه    چینی ”

شعر  داخل پرانتز از حافظ

 

مثلث

تخم  دل  را       کاشتی  هرگز      نمی       پنداشتی

این    همه       دل   را     چه   سان      میداشتی

هر     دلی     با         کوله باری    آرزو       بگذاشتی

پای را بستی و آرزو ها  در طبق انباشتی

هر دل حسرت نصیبی پای در گل داشتی

اینهمه   دل اینهمه حسرت   بجا   بگذاشتی

کاخ        خواهش        از     چه        بن             بگذاشتی

آرزوها   را   به   پای هم چسان   افراشتی

این مثلت   را   به   ظاهر    آنچنان انگاشتی

در سه  وجهش  هر یکی از یکجهت انباشتی

زان میان هم بین آنها آرزو افراشتی

حسرت و دل همچنان هم پای در گل داشتی

دل  و حسرت  هرچه نزدیکی بهم میداشتی

لاجرم      با      آرزو      نتوان   تلاقی      داشتی

این “اسد ” را  با هزاران آرزو       برداشتی

در میان دل وحسرت   راستی    بگذاشتی

 

نوروز

صدای یار می آید ز چرخ گردش ایام نوروزی

خدا را می رسد نوروز،تا شاید چراغ دل بر افروزی

اگر سرمایه ای داری خدا را صرف عشرت کن

که    قارون      را  به   بد   نامی    کشید     آخر  زر   اندوزی

به      گل     بنگر       که عشرت   می کند     با    بلبلی     مستان

تو بلبل بین به این شادی،سرور و مست بهروزی

طریق عیش و عشرت چیست، ترک کام خود گفتن

رهانیدن   کسانی  از   سیه      بختی،      پریشانی    و    در  یوزی

( ز         کوی        یار        می  آید           نسیم           باد             نوروزی

از  این باد    ار مدد     خواهی   چراغ    دل  بر افروزی )

بهاران می رسد روزی    وزد       این   باد  نوروزی

به باغ مهر  هم  سر می کشد بهر نوید  روز پیروزی

” اسد  ”  باید   بدانی تو  که کسب شادی   و  شوری

به   جمع   شادی   دیگر کسان شاید     که  در یوزی

داخل پارانتز از حافظ

 

 

 

 

رقص گل

هر گلی   از     صبحدم  رقصد   به   یادت       با    نسیمی

آن صنوبر بی گل  دریا        دلی حسرت نسیبی

آن گل حسرت به  یاد   عاشقی  یا      دوستاری

ژاله بر رخ منتظر ،  در حسرت  یک گلعذاری

آن بنفشه پای در گِل در قدمگاه درختی یا نهالی

بید  مجنون آن   پریشان چهره    و  افتان   نهالی

سرو قد، سروی  به میدان، اندرون جایگاهی

نسترن  گسترده دامن، خرمنی از شاخساری

جار زد با بوق، شیپوری  بپا خیزید یاران بهاری

مادر      زیبا       نگاران   ،     آفرینش،     رمز     هستی

می فشاند      نور خود     آماده   شو    هر   جا              که هستی

زر    فشاند    مهر بر     اندام گل،  بر    کل     هستی

در طلوعی پاک و روشن می خزد خورشید  هستی

ای “اسد ”  بیدار شو ،  بیدار کن هرجا که هستی

این    همه       افسون گری ، آن   شور        و            مستی

اول و آخر تویی  سرچشمه زیبایی و  زیباپرستی

 

 

رخ زیبا

رخ      زیبا   نه    حرامست      ولیکن    چو          ببینی

نظری   گر     به    ربایی     ز     رخ       ماه       جبینی

دلت   از   کف   بر باید    که    دگر    روز    نبینی

دل           که     از    کف     برود      خاک   نشینی

عشق      آید     به        هواداری    هر      خاک    نشینی

به   پر عشق    به     چسبی نظر   از    اوج     ببینی

چشم عاشق نتوان دوخت که معشوق نبینی

پای بلبل نتوان بست که با گل ننشینی

رخ        زیبای         بیاراست      جهاندار         ببینی

ورنه      با  عقل نشینی   تو   در   اندیشه  غمینی

خالق حسن خودش عاشق حسن است ببینی

زاهدا چشم تو کور است اگرحسن نبینی

اگر  از دیده   خلقت  نگری   ماه   جبینی

دیده بر دل   بنشیند  تو “اسد” هیچ نبینی

 

تا  کی؟

جانا      ز غمت      ملال          تا  کی؟

من   صبر     کنم،        وصال    تا  کی؟

وصل خوش    تو    محال      تا چند؟

فریاد        من       از      نظام         تا  کی؟

جمعی    که               نیابتی                       خدایند

شیخ      و عسس و عتاب         تا  کی؟

با           نام       تو           می درند                  سینه

خون دل و    دیده    پایمال  تا  کی؟

ای دوست   به کام   دشمنان  شد

( کام      دل       بدسگال     تا کی؟)

خفتند     جماعت          خیالی

(این خفته در این خیال تا کی؟)

هر شب منم   و           خیال         سامان

او        داند  و پس   که   قال   تا کی؟

دل گفت  که بیش از این میندیش

بیداری            خفتگان                   تا  کی؟

(  من    دانم و عشق     چند                گویی؟

با       بی   خبران     جدال      تا کی؟)

داخل پرانتز از عراقی

 

 

زاهد

از که می نالی و فریاد و  فغان چه کسی می داری

مخلصان را  همه از طایفه  آن دگران   می داری

زاهد  زهد فروش  اینهمه چاک از پی ایمان  ندران

تو  که با خلق خدا،  حکم خدا، کینه خدایی  داری

گفت حافظ مگسا عرصه سیمرغ نه جولانگه توست

عرض  خود  می بری و   زحمت  ما  می  داری

خود  به تقصیر  خود  افتادی از این در   محروم

به امیدی که تو از راه خودت ره به خدا می داری

این چنین عزت صاحب نظران خار مدار  آگه باش

دست در خون دل پر هنران  پر گهران می داری

نه گل از جور  و ستم  رست  و  نه  بلبل  در  باغ

همه را نعره زنان  آه کشان  جامه دران می داری

ترس از  آنروز  که    آگه   شود    این مردم  خواب

نه   تو  در   باغ  دری   داری    و     نه   سرداری