علم فریاد

                                          علم فریاد

نه چراغی روشن

نه پیامی بر گوش

نه سراغی ،گویا !

دل به ظلمتکده  زنجیر شده

قیرِ شب  چشم تَرم دوخته است

خرمن شعر تَرم در قفس سینه بهم ریخته است

آتش برق نگاهت جگرم سوخته است

در محنتکده باز

و به  هوای غمِ ماتم زدگان

آمد  امّا،  سر باز

نگهش بر بادست

آرزو رفته به باد  و …

بخت، خود در خوابست

من نمی بینم

تو اگر می بینی

کور سویی ، شبحی ، در دلِ شب

باز بنمای که دل بی تابست

چشمِ نرگس پرِ خواب

چشمِ آهو نگران

سرِ هَر آبادی

سینه  یِ باز شقایق،  همه شب بَر بادست

رنگِ خون، در فلقِ شامگهان

رنگِ شقایق علمِ فریاد است

نوشته ی سال  ۱۳۸۸