جهاندارا

جهاندارا

جهاندارا چو جان دادی،  دلی بخش                              دلی سرگشته و  بی منزلی  بخش

چنان خواهم که تا  من زنده  باشم                                نه از  تن، بلکه  از دل  بنده باشم

چنان  بر   جانِبَت  کُن   رَهنمایم                                     که  از خود وا رَهَم ، سوی تو آیم

چنان بنیاد  عشق  افکن  به  قلبم                              که از عشق آفرین خوانم، نه عقلم

چنان می دِه مرا پی در پی از عشق                        که عاشق باشم و هم بنده ی عشق

مرا  از دست  نفس خود  رها  ساز                           منییّت های  بی مغزم،  جدا  ساز

نَیَرزد   مال هم   بیش   از   نیازم                              چنان روزی   بده،  تا  خود  نَبازَم

خدایا    عاشقم ،    عاشقترم   کُن                         به  نور  معرفت   شایق ترَم  کُن

اگر  هم رخ نمایی  آنچه   زیباست                         بدی زشتی،دروغ وخود معماست

ترازوهای ما  یکی مُهمَل،  قَپانست                       قیاس از زشت و زیبا هم گُمانست

به چشم  عاشقان هر چیز  زیباست                     دلیلش  هم  خدا  ،کو را  بیاراست

اگر چیزی برایت زشت و بدبو ست                            بدان در جایگاه  خویش نیکوست

طبیعت  مادر   و  ما  شیر خواریم                          به شمشیر از دِلِش شیری در آریم

تو  از   مادر   چه  داری   انتظاری                        که  او  شیرت دهد تو دل  دَرآری

اگر  تو   شیر  با   شمشیرت  آری                     نه  شیری  مانَد و  نه شیر خواری

” اسد” عاشق شو ی از عشق میری                                     بدان با عشق خود رمزی بگیری

به  رمز  عشق،   از حیلت   رهایی                                      بسوی  عشق   رو   اندر   صفایی

۶-۱-۲۰۱۸