بیاد آشنا

بیاد آشنا

بنمای  رخ  که دلبر   جانانم  آرزوست           آن  چهره ی  مشعشع  تابانم  آرزوست

روزی  پدر شدی  که به  بینم   رخ ترا            آن  سرو  قَدِ  باغ  و گلستانم  آرزوست

چون   کوه  بودی  من   خاک  پای   تو           آن  قامت  و تکیه ی  قربانم  آرزوست

از دل  برون  نمیرود  آن  وعده های تو            آن  قول و فعل بیش مرنجانم آرزوست

آمد  صدای  کوفتنِ  دَر ،  گمان   تویی             آن کوبِش گِران  و  بسامانم  آرزوست

باز آمدی ز  دَر که  بسویت  شوم   رها             آن ناز  و آن  نوازش  جانانم  آرزوست

رفتی   چه  شد  که    نگفتی  مسافری               چشمان به زهره دیدن سلطانم آرزوست

(خوش  گفت شیخ  مرنجان  مرا    برو               آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست)

( ولله   که   بیتو    مرا  حبس    می شود              آوارگی  و   کوه  و  بیابانم  آرزوست)

(جانم  ملول گشت  ز  فرعون  و  ظلم  او             آن نوروطور وموسی عمرانم آرزوست)

دیدی”اسد” شنید قصه ایمان و مست شد           گفتا که  دید، صورت ایمانم آرزوست

به استقبال از مولوی بلخی   اسد- کبیر