بار خود بستند یاران

بار خود بستند یاران
دوست دارم باز بینم چهره ی زیبا نگار خویش را                       تا بیاویزم ز دامن شکر گویم کردگار خویش را
ما که بار افتاده ایم در کاروان بگذاشتند                                           بار خود بستند یاران ، روزگار خویش را
خلق را خاطر نگهداری ز بیگانه قرین حرمت است                            (دوستان ما بیازردند یار خویش را)
عافیت خواهی نظر بر چهره ی جانان مکن                                  ور کنی به درود گو خواب و قرار خویش را
هرکسی دارد در این دنیا مرادی همچو دین                                    ما هم اما قبله ی زیبا نگار خویش را
تا بیاویزم ز دامن خوا ستم اما غلط انگاشتم                                من بر آن دامن نمی خواهم نقار خویش را
با “اسد” همساز گشتتم غافل از دنیای تزویرو تله                                حالیا عزت نگه دار و وقار خویش را
داخل پارانتز از سعدی